Óskar á ferð og flugi

Perú

2010-07-19T09:50:00.000-07:00

Thá er komid ad sídasta hluta thessa aevintýris, Perú. Thangad hefur mig langad ad koma alveg sídan ég las fangarnir í sólhofinu í den. Ferdafélagi minn, Anna frá Dinamarca, var heldur ekkert lítid spennt. Hennar fyrstu kynni af landinu voru í gegnum hid marmeladielskandi ofurkrútt Paddington, en gamli ku vera frá Perú. Eins vel heppnud og ferdin var, var fyrsti dagurinn, og rúmlega thad, eitt stórt ferdalag í toxum, rútum og flugvélum. Fengum ódýra flugmida frá Guayaquil í Ekvador og tókum svona 10 tíma rútu thangad. Flugum svo til Lima thar sem vid hofdum nokkra klukkutíma til ad skoda okkur um og notudum tímann adallega til ad tékka á Monasterio de San Fransisco. Thar sáum vid fullt af eldgomlum bókum og líka fullt af beinagrindum, ollu smekklega radad upp til ad gledja augad. (!) Kirkjan er frá 17. old og hefur stadid nokkud vel af sér thrjá jardskjálfta, thann sídasta 1970. Svo var tharna stórt málverkasafn og einskonar kastalagardur. Semsagt, det var dejligt.
Svo vildi daninn náttúrulega fá bjór, thannig ad vid fórum og keyptum Cuzqueña og horfdum á HM á risaskjá á Plaza de armas. Svo var thad lengsta rútuferd lífs míns, 22 tímar, til Cuzco. Á leidinni var sýnd mynd um stokkbreytt skrímsli sem reyndu ad drepa einhverja hippa í útileigu. Thetta var omurleg mynd. Vid vorum ansi myglud eftir thá ferd.
Cuzco var minni en ég bjóst vid og ekki spillt af einverjum ljótum kommúnistablokkum, eins og Lima. Féll bara mjog vel ad landslaginu í kring. Borgin er hinsvegar illa spillt af gringóaflódi og oll verd haerri en annarsstadar í Perú eda Ekvador. Nádum thó ad prútta hostelid okkar úr 60 soles nidur í 25 sem hlýtur ad teljast nokkud gott. "If you visit only one site in Cuzco, make it these Inca ruins" sagdi Lonely planet og vid fylgdum ad sjálfsogdu hennar heilogu ordum. Qorikancha heita thaer og er ad finna í grunni Santo domingo kirkjunnar. Thar er haegt ad sjá ýmisar byggingar Inkanna thar sem veggjum hefur verid radad svo listilega saman ad ekki kaemist hnífsblad milli steinanna. Allt dótid var thakid gulli thangad til, jú thid gátu rétt, Spánverjarnir maettu á svaedid.
Svo var haldid til Macchu Picchu. Kvoldid ádur tókum vid lestina til Aguas calientes og voknudum sídan eldsenmma um morguninn til ad ganga upp til Macchu Picchu. Thad var kolnidamyrkur til ad byrja med og ekkert nema einn og einn geltandi hundur á vegi okkar. Ég hélt ad ég vaeri bara nokkud gódur gongumadur en thetta var hevíti erfid ganga, thós vo ad hún taeki undir klukkutíma. Veit ekki hvort thad var loftslagid eda eitthvad (jú, segjum thad, thetta var loftslagid) en vid komum ormagna upp ad innganginum. Sem betur fer má alltaf treysta á thad ad leidsogumadurinn sé seinn og hann brást okkur ekki. Túrinn var gódur. Vid fengum ad vita alt um ferdir bretans Bingham, hvernig hann fann stadinn med adstod sveitapilts árid 1911. Rústirnar sjálfar eru stórar og tharna eru fórnarhof, gesthús, sérstakt hús fyrir dverga, gardar og borgarmúrar og vakthús og ég veit ekki hvad og hvad. Macchu Picchu var svona Inkaelítuborg thar sem adeins mjog mikilvaegt fólk fékk ad búa og sótsvartur almúginn gat bara komid í stuttar heimsóknir eda til ad vinna eda faera fórnir. Stadsetningin er frábaer, útsýni til alla átta yfir skóginn og nidur ad ánni og háir klettahamrar í allar áttir. Spánverjarnir fundu borgina aldrei. Vid hlid rústanna er tindurinn WaynaPicchu og vid gengum upp thverbrattar troppurnar og fengum enn svakalegra útsýni uppi á toppnum. Einhvernveginn hefur Inkunum tekist ad drosla bygginarefni upp í hlídarnar thví thar er líka ad finna nokkur hof. Their komust varla naer gudunum en thetta.
Svo var farid aftur til Cuzco og markadirnir heimsóttir. Anna var rosalega hord í prúttinu og solumennirnir somuleidis, baedi voru tilbúin ad berjast med kjafti og klóm um einn dollara. Daginn eftir fórum vid í reidtúr í sveitinni. Thad var sem betur fer enginn túrstabragur á thessu, gengum eftir litlum moldarstíg inn ad bóndabaenum, hoppudum á bak, ad sjálfsogdu án hjálma. Gaedinn var líka hress, fraeddi mig um thad hvad Perúski herinn vaeri miklu betri en Ekvadorski herinn. Hestarnir voru eins og vinnuvélar, héldu bara áfram eftir fyrirfram ákvedinni leid, fóru bara út af henni til ad reyna ad taka fram úr hinum. Vedrid var gott og vid fórum af baki til ad skoda Christo blanco, Hvíta-Jesús, sem vakir yfir Cuzco. Vid kvoddum Cuzco og tókum adra svakalega rútuferd aftur til Lima. Svo vorum vid maett út á flugvoll til ad taka vélina til baka. Thá reyndist fluginu hafa verid frestad og thá neyddist flugfélagid koma okkur einhversstadar um nóttina. Thetta einhversstadar var Hotel Meliá. Thad er allt úr marmara í andyrrinu og thar er líka flygill. Einu sinni fór ég inn í lyftuna og madur ýtti á takkann fyrir mig. Vid maettum tharna med skítgu fotin okkar og plastpokana og thad var ollu starfslidinu ljóst ad vid vorum tharna á vegum flugfélagsins. Thad var bara hladbord í oll mál og heit sturta. Thad voru ekki einu sinni rúdur í gluggunum á hostelinu sem vid vorum á daginn ádur. Thetta var semsagt bara gaman. Svo flugum vid heim og hefdum ekki geta verid sáttari med vikuna.
Nú er bara EINN DAGUR EFTIR í Ekvador og thetta er allt mjog súrrealískt. Vid fórum sídustu ferdina okkar um helgina, á strondina í Montanita og svo bara tveir dagar í vidbót í Collaquí. Veit eiginlega ekki alveg hvad ég á ad gera, hvort ad ég á ad reyna ad nýta tímann til ad gera allt sem ég á eftir ad gera í Quito. Sem er ekki margt. Thad vantar allavega gjafir fyrir Collaquí-fjolskylduna og veggjarbrot handa pabba. Thad eru verkefni dagsins.
Svo ad hér med líkur thessu Ekvadoraevintýri og thar med Ekvadorblogginu. Vona ad einhver hafi haft gaman af ad lesa thetta og sjáumst heima! Hasta luegito!

Frábaerar búdir, helvítis hundar

2010-06-22T15:42:00.000-07:00

Thá er "final camp" lokid. Thar sameinudust 6 mánada og 12 mánada sjálfbodalidar. Med odrum ordum: vid og svona tuttuguogeitthvad thjódverjar, ad sjálfsogdu maettir med ársbirgdir af bjór í skottinu og syngjandi thýsk fótboltalog langt fram á nótt (thó their hafi reyndar tapad á móti Serbíu á fostudaginn). Búdirnar voru haldnar á bóndabaenum, thar sem sumir sjálfbodalidanna eru ad vinna, nordan af Quito. Vid toludum um fjolskyldur, skóla, Ekvador, Ísland, Thýskaland, kjúkling og hrísgrjón. Allt saman endadi med lokaathofn thar sem klassíkinni Que bonito es esta vida! var blastad og vid tókum vid pappírum til marks um ad vid hefdum lokid storfum. Thad var brjálad stud og madur bara med boggum hildar yfir thví ad vera á forum.
Medal annara verkefna um helgina var ad finna thad sem madur átti eftir ad sakna frá Ekvador (fjolskylda og sjálfbodalidar, sól, ávextir, krakkarnir, ofsodid pasta) og svo thad sem madur átti gladur eftir ad kvedja. Hjá mér voru helv hundarnir thar efst á lista. Eina ástaedan fyrir thví ad ég fer ekki reglulega í gonguferdir gegnum Collaquí, medfram maís, avókado, og appelsínutrjám, med heidan himinn og gamla steinkofa á vegarkantinum, er sú ad helv hundarnir koma hlaupandi geltandi á odru hverju horni. Thó ad theirra hlutverk sé ad gaeta húsanna, stafar greinilega alveg jafnmikil ógn af manni ef madur er bara á roltinu upp eftir veginum. Their eru líka ástaeda thess ad ég heimsaeki félaga minn, Lukas, mjog sjaldan. Ég mun aldrei gleyma thví thegar ég reyndi í fyrsta skipti ad koma mér gegnum thronga veginn upp ad húsinu hans. Thar eru allavega svona fimmtán hundar í kring. Ad hefja gonguna eftir thessum litla vegi er svona eins og ad stugga vid dominókubbi. Einn hundur byrjar ad gelta, hinir verda aestir og koma líka hlaupandi og svo framvegis. Ég var umkringdur af svona tíu geltandi hundum thegar Lukas kom og bjargadi mér. Sem betur fer gera their sjaldan nokkud ef thú ograr theim ekki en their eru ekkert minna ógnvekjandi fyrir thad.
Í dag neyddist ég til ad fara enn og aftur í gegnum thetta hundahelvíti. Málid var nefnilega ad vid Lukas vedjudum vid hóstsystu mína, Mireyu, um thad ad sá sem vaeri ekki maettur í fótbolta hjá Lukasi klukkan thrjú thyrfti ad borga bjór og pizzu. Var bara sáttur og sigurviss í vedmálinu thangad til ég mundi eftir helv hundunum. Mér datt hinsvegar snjallraedi í hug. Ákvad ad fara ekki eftir litla thronga veginum heldur stelast bara gegnum kálgardinn hjá nágrannanum og komast thannig inn á landid theirra og sídan ad húsinu. Fór tharna einu sinni ádur vandraedalaust, ádur en kálgardurinn kom. Ég skreid undir girdinguna og komst vandraedalaust í gegnum kálgardinn. Thurfti svo ad stokkva yfir eitt stykki thyrnirunna til ad komast yfir til Lukasar. Thar var allt rólegt, heyrdi ekki eitt gelt. Thad hlaut thó ad koma ad thví og fjórir litlir ódir voru fljótlega maettir á svaedid geltandi. Ég var viss um ad Lukas kaemi út á hverri stundu og thaggadi nidur í theim. En thá hringir gamli í mig og kemur í ljós ad hann er farinn heim til mín ad ná í okkur. Sagdist thá bara aetla ad bída eftir honum tharna á landinu, tjilla med hundunum. Svo vorum thad bara vid, ég og hundarnir fjórir tharna í svona korter, their allir fjórir geltandi allan tímann en stódu kyrrir á sínum stad. Tóku kannski nokkur skref áfram og ég eitt afturábak svona af og til en ég treysti thví ad Lukas kaemi ádur en theim taekist ad reka mig aftur yfir thyrnirunnan og inn í kálgardinn. Thangad til... Hafidi séd 101 dalmatíuhundur? Munidi thegar hundarnir kalla á alla í hverfinu og bidja um adstod? Ég heyrdi ad hundarnir í kring voru farnir ad svara kollum litlu gaejanna og nálgudust hrodum skrefum. Thá var mér ekki til setunnar bodid, en thad hefid audvitad verid versta múvid ad hlaupa af stad, svo ég gekk eins hrodum skrefum afturábak og ég thordi, nádi ad stokkva yfir thyrnirunnann og fór med veggjum (bókstaflega) gegnum kálgardinn, skreid aftur undir girdinguna. Heyrdi geltin áfram í nokkrar mínútur eftir á. Veit ekki hvort ég nenni ad heimsaekja Lukas aftur.

Allt ad gerast, y ararae, que calor

2010-06-12T09:41:00.000-07:00

Nú er bara ad klára thetta. Mér var falid ad semja enskuprófin í skólanum og thau eru (naestum) tilbúin. Stompbekkurinn okkar heldur bara nokkud gódum takti og thad verdur sjó í naestu viku. Ég og Lukas erum ordnir sérfraedingar í ad blanda cemento og litli leikvollurinn er nokkurnveginn tilbúinn (thad er ad segja, ef krakkarnir komu ekki og hreyfdu vid vegasaltinu á medan steypan var ad thorna). Vid hofum notid dyggrar adstodar Don Amable, húsvardarins (eini madurinn í skólanum sem ég get alls ekki skilid hvad er ad segja, vid notum táknmál) og eiginkonu hans, Gloriu. Gamli og ódu hundarnir hans fylgjast med okkur ollum stundum og hann kallar eitthvad til okkar sem vid skiljum ekki svona af og til. Vid fáum ad geyma allt dótid okkar í skúrnum theirra og nota thad efni sem thau eiga til. Svo kvedur hann okkur med ordunum: "Ya ya, jovencitos, ya, que les vaya bien! hehehehe! Chiao!"
Sólin skín sem aldrei fyrr og thad sést varla regndropi, nema kannski akkúrat thegar vid hengjum fotin okkar út á snúru. Thad á loksins ad fara ad mála húsid, eins og Pedro er búinn ad vera ad tala um frá thví í janúar. Svo er Pedro og Maria ad hefja heljarinnar avókado og appelsínuraektun á landinu. Traktorinn maetti um daginn og rótadi upp moldinni og vid Pedro hofum verid í thví ad fjarlaegja la mala hierva (illgresi) eins og ódir menn.
Svo halda eróbikk tímarnir okkar áfram og salsad somuleidis. Semsagt bara sama gamla nokkurnveginn.
Vid héldum sudur á bóginn fyrir nokkrum vikum sídan. Fórum til hinnar stórglaesilegu borgar Cuenca. Gamli baerinn er stútfullur af kirkjum og fallegum torgum og svo er svona Jane Austen stemmning vid ána sem rennur í gegn, stórt thjódminjasafn og milljón hostel og gringóar. Ingapirca, rústir Inca og Cañara (hafdi aldrei heyrt thá nefnda ádur) liggja ekki langt frá Cuenca og vid fórum í túr um thaer. Thad virdist sem Inkarnir og Cañararnir hafi lifad í sátt og samlyndi thrátt fyrir ólík trúarbrogd og sidi. Hver hafdi sitt hof, annar hópurinn tilbeid sólina, hinn tunglid. Thar ad auki eru rústirnar stadsettar í stórum dal thar sem sést vel til allra átta (orugglega ekki ad ástaedulausu) og landslagid var stórglaesilegt, graent svo langt sem augad eygdi og gamlir bóndabaeir og dýr hlaupandi um túnin.
Roberto er eins árs í dag og honum til heidurs verdur haldin afmaelisveisla klukkan thrjú (bank, bank, bank), koka og kerti og fleira stud. Hann verdur sennilega grátandi mestallan tímann en mun thó njóta góds af einhverjum nýjum leikfongum. Svo eretta bara búid eftir mánud, gúlp!

Íþróttir, fjallgöngur, salsa og fleira stuð

2010-05-21T09:34:00.000-07:00

Í naestu viku byrjar íþróttamót í skólanum og þess vegna var deginum í dag eytt í að opna mótið. Allir bekkirnir voru búnir að velja bekkjarprinsessur sem mættu í fínum kjólum. Það er hefð hér í Ekvador fyrir hátíðlegum ræðuhöldum við öll tækifæri og þá yfirleitt talað um hvað lífið sé stutt, að við eigum að njóta þess, það sem er liðið er liðið og fleira í þeim dúr. Ég ætla alls ekki að gera lítið úr þessari hefð en hún er helvíti tímafrek. Það fór andskotinn hafi það hálfur dagurinn í að kynna þetta mót! Þökkum fyrir góða veðrið, njótum lífsins, gleðjumst saman. Jájá, ok. Búinanáessu!
Annars sýndu krakkarnir mikil tilþrif í spretthlaupinu, sem ég get ímyndað mér að sé talsvert erfiðara á ómalbikuðum vegum þar sem þau eru hlaupandi inni í rykskýi allan tímann.
Allir bekkirnir gáfu sér líka sérstök nöfn í tilefni íþróttavikunnar. Sex ára heita Los Cebollitos (laukarnir, veit ekki hvernig þeim datt það í hug), fimmti bekkur Los Increibles og áttundi bekkur Sport kits (klikkuðu aðeins á stafsetningunni).
Lukas, Lena og ég erum búin að setja upp leiksvæði á (fyrrum) auða svæðinu milli skólans og leikskólans. Lukas og Lena hafa fengið styrki frá vinum og vandamönnum í Þýskalandi og nú erum þarna rólur, rennibraut og hálfgrafin dekk sem er hægt að hoppa á milli. Verð að segja það eins og er, þetta er stór söxess. Hinsvegar reiknuðum við í einfeldni okkar ekki með því að þau mundu fara kannski fimm sex í sömu róluna samtímis og sementið sem við Lukas blönduðum er ekki alveg að höndla þetta. Held við þurfum að grafa það upp og blanda upp á nýtt. :(
Við erum búin að ferðast nánast hverja helgi upp á síðkastið. Fórum til Mindo sem er lítill sætur bær ekki svo langt frá Quito og fórum í zip-line (sem ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að kalla á íslensku). Þá eru bönd strengt milli tveggja trjáa og þú ert festur í og flýgur á milli. Útsýnið var ótrúlegt, allt skógi vaxið, snæviþakin fjöll og blár himinn.
Cotopaxi er næsthæsta fjall Ekvador og hæsta virka eldfjall í heimi. Við gerðumst ekki svo djörf að klifra upp allt fjallið heldur fórum í túristaferð og gengum upp að skálanum, ekki langt frá því þar sem snjórinn byrjar og gangan verður erfiðari. Við vorum upp í 4800 metrum og það var að sjálfsögðu skítakuldi. Svo fengum við að hjóla niður aftur og fórum svo og fengum okkur súkkulaðiköku. Get semsagt ekki sagt að þetta hafi verið nein sérstök afreksferð en við getum þó krossað Cotopaxi af listanum!
Svo um síðustu helgi fórum við aftur til Banos sem er lítill bær við rætur fjallsins Tungurahua. Í þetta sinn fórum við ekki í hjólaferð heldur rafting. Það var geggjað stuð og bátnum hvolfdi aldrei! Við erum semsagt að túrhestast eins og ég veit ekki hvað, áður en sumir þurfa að fara í heim. Það eru bara sex vikur eftir af skólanum.
Svo er ég kominn í bæði salsa og líkamsræktartíma (með fyrrum fjölskyldu Sigrúnar, þ.e.a.s. í líkamsræktinni, ekki salsanu). Ég hef aldrei áður farið í danstíma á ævi minni en þetta er bara nokkuð gaman og sporin ekki svo ógurlega flókin, bara hröð! Á enn erfitt með að gefa til kynna næsta múv án þess að segja neitt. Sjáðu, ég er að toga í vinstri handlegginn á þér! Það þýðir að þú átt að stíga eitt skref aftur á hægri fót, snerta gólfið með vinstri fót, fram með hægri, snúa þér í hring og druslast einhvern veginn aftur í upphafsstöðu! Neinei, þetta kemur.
Og hvernig er það, liggja allir yfir þessari skýrslu heima? Mér sýnist á mbl.is að það sé bara allt að gerast. Nei, annars verið ekkert að segja mér það. Gott að vera bara í fríi frá gullætunum í nokkra mánuði í viðbót.

Skínandi sól, grenjandi rigning og... haglél, chuta!

2010-04-21T13:16:00.000-07:00

Rigningartíminn byrjadi seinna en vanalega í ár en hefur núna lagst yfir okkur med fullum thunga. Thad er ekki thar med sagt ad thad sé ekki glampandi sólskin. En thad má búast vid hellidembu hvenaer sem er. Jafnvel thrumum og eldingum. Thad ringdi svo hressilega um daginn ad vatnid lak stodugt inn í thann hluta íbudarinnar sem hefur ekkert yfir sér nema bárujárnsplotur. Thar med talid herbergid mitt, sem var vadandi fullt af vatni. Svo kom HAGLÉL (tharf varla ad taka fram ads ég hef ekki séd thad ádur í Ekvador) og vid thurftum ad oskra til thessa ad heyra hvort í odru. Svo fór rafmagnid audvitad í sama mund og vid bordudum maís og kartoflur vid kertaljós inni í eldhúsi.
Sáum myndir af gosinu heima á CNN en espanol. Pedro hafi nákvaemlega engan áhuga á thessu eldgosi thegar ég var ad reyna ad fraeda hann um thetta. Thad var kannski ekki fyrr en hann sá fréttirnar sem hann áttadi sig á thví um hvad ég var ad tala. "Chuuuuta!" sagdi hann. Í kjolfarid fylgdu fréttir af thví ad hálf Evrópa vaeri strand og Heathrow lokadur. Thá stód honum ekki á sama. Held hann hafi mestan áhuga á fréttum thar sem vélar koma einhvern veginn vid sogu. Vid erum ordnir bara nokkud gódir félagar og núna keyrir hann mig frítt á leigubílnum thegar ég vil. Maria bídur aesispennt eftir thví ad ég baki súkkuladikoku handa lidinu. Thad hefur ordid smá tof á thví vegna thess ad thad virtist hvorki vera til kakó né súkkuladi í Collaquí. En thad kemur at thessu, hún er thegar búin ad bjóda gronnunum í "mat".
Ég fór sídustu helgi aftur til Centro Histórico í nordurhluta Quito til ad tékka á basilikunni. Thar er haegt ad fara alla leid upp í haesta turn og fá frábaert útsýni yfir Quito. Svo eru steypt utan á hana dýr sem ég hef aldrei ádur séd á kirkju. Froskar, mauraetur, górillur, hlébardar. Jú neim itt. Thurftum ad fara tvisvar vegna thess ad hún var lokud í fyrra skiptid og opnunartíminn virdist vera undir einhverjum furdulegum gedthóttaákvordunum kominn. Svo klifrudum vid upp í annan og haerri tind, fjallid Pichincha sem liggur vestan af Quito. Tókum Télepherico sem er einskonar skídalyfta upp í fjallid (okkur var sagt ad thad vaeru einhver glaepagengi tharna í fjallshlídinni thó mér finnist thad hljóma frekar fáránlega) og gengum restina, thví midur í thoku svo vid sáum ekki mikid yfir borgina.

Ad lokum ... Ekvador kostir og gallar:

Plús: Allir eru tilbúnir ad hjálpa thér vid hvad sem er, hef gert tilraunir med thetta og hordustu ponkarar reynast bara vera til alls reidubúnir (ollum ad óvorum).

Mínus: Thad er thjódaríthrótt ad ridjast fram úr í rodum. Fólk bara gengur beint í veg fyrir thig á veitingahúsinu og byrjar ad panta. Heilu sex manna fjolskyldurnar eru bara maettar fremst í rodina einn, tveir og bingó.

Plús: Ekvador búar eru léttari í lund en íslendingar og hlaeja og grínast miklu meira.

Mínus: Kaerulausari, sorrí, thad er alveg nokkud til í thví.

Plús: Almenningssamgongur og taxar er hvort tveggja mjog ódýrt...

Mínus:...en their keyra algjorlega eins og brjálaedingar sumir. Ef einhver heldur ad thad sé barbarismi í umferdinni heima...

Plús: Vidbjódslega gott úrval af ógedslega gódum og ferskum ávoxtum. Bjuggum til ávaxta frostpinna í sídustu viku og their eru vidurstyggilega gódir.

Mínus: Ekvador er hid eina sanna bananalýdveldi (kannski olíu- og bananalýdveldi í dag). Spilling er allsrádandi eftir thví sem Mónica enskukennari segir mér. Menn thurfa helst ad thekkja einhvern í sendrádinu eda fyrirtaekinu til ad fá stodur. Ad thessu leyti eru thetta svipad og heima. Og jú, fjármálin eru líka í rúst.

El oriente, frumskógurinn

2010-04-06T13:05:00.000-07:00

Sídasta midvikudag lagdi ég af stad inn í Amazonid. Var búinn ad undirbúa mig, ad mér fannst, grídarlega vel, maetti med skordýrafaelu, gaedbók, vasaljós og videigandi fatnad í Mariscal í Quito thadan sem vid tókum rútuna. Thá tók vid 7 tíma rútuferd nordur á bóginn í átt ad Cuyabena thjódgardinum í Amazoninu, naerri landamaerunum ad Kólumbíu. Herinn stodvadi okkur tvisvar á leidinni og bad um skilríki. Sídan olía fannst á svaedinu á 7. áratugnum hefur verid gengid hart ad frumskóginum og túrisminn er adallega á theim svaedum sem eru minnst spillt af thessum idnadi.
Thegar vid komum ad enda vegarins var bodid upp á hádegismat (hrísgrjón) og svo tók vid klukkutíma ferd í kanóa upp eftir ánni og ad skálanum okkar, Jamu Lodge. Tharna var eitt stykki frakki, tvo stykki ástralar og eitt stykki thjódverji sem endudu med sama guide og vid. Skálinn var gjorsamlega grafinn inn í frumskóginn og starfslidid maelti med thví ad vera ekkert ad leita ad kvikindum í herberginu eda rúminu. Ef madur byrjar ad leita ad theim, thá finnur madur thau! Vid sátum vid matarbordid og vorum ad gaeda okkur á kjoti og kartoflumús (og hrísgrjónum) thegar einhver leit upp og sagdi: "Look, there`s a snake eating a bat!". Og viti menn, tharna var snákur ad háma í sig ledurbloku. Thá sagdi einhver: "Hey look, there`s a tarantula."
Daginn eftir fórum vid í gongutúr gegnum frumskóginn og leidsogumadurinn fraeddi okkur um gang mála í trópikal frumskóginum. (Fródleiksmoli dagsins: Kemur í ljós ad trén thar hafa enga árhringi. :D) Sáum maura, kongulaer og onnur sjaldgaef kvikindi í massavís og af og til glitti í apa. Svo syntum vid í Lago Agrio (Súra vatninu) og fórum á pírenafiska veidar. Aettud ad sjá tennurnar í thessum kvikindum. Til ad veida thá tharf ad setja kjotbita á ongulinn og their eru fljótir ad losa sig svo thad tharf ad hífa thessu kvikindi upp á nóinu. Fórum líka í naeturgongu í gegnum skóginn. Gaedinn bad okkur ad halda okkur í gódri fjarlaegd frá raudum augum. Thad er magnad ad ganga í gegnum frumskóginn í myrkri og ég er engan veginn nógu haefileikaríkur til ad gera thessu gód skil hérna en thetta var svoldid eins og Indiana Jones, nema engir brjaladir Nasistar ad elta okkur. Svo var thad krókudíllinn, thad er held ég óhugnanlegasta dýr sem ég hef séd. Sérstaklega ad sjá hann laedast út úr myrkrinu í áttina ad aumingjalega kanóium okkar seint um kvold.
Sídasta daginn fórum vid í heimsókn í thorp Amazónbúa. Fengum ad sjá hefdbundin hús (ef hús skyldi kalla) í Amazóninu, ekkert nema laufthak og einhverskonar trjágirding í kring. Thad býr hinsvegar enginn í thessu lengur, menn vilja geta farid á netid og horft á Dvd. Fengum ad taka thátt í thví ad búa til yucabraud, allt frá thví ad rífa upp raeturnar yfir í ad hakka yucad nidur í mauk og baka thad á ponnu. Thessu fengum vid svo ad gaeda okkur á med sterkri sósu og túnfisk. Namminamm.
Fórum svo og hittum shamaninn í thorpinu. Hann var vel skreyttur fjodrum og hálsmenum og hélt svolitla raedu um hlutverk shamansins, ad hreinsa burt illa anda og fleira í theim dúr. Hann er bóndi og er bara í thessu djobbi einstaka sinnum thegar einhver tharf á honum ad halda. Virkadi nú hálf loddaralegur fyrir mér ef ég á ad vera alveg hreinskilinn. Hann hreinsadi anda Idu, veifadi pálmavendi yfir hofdinu á henni og song eitthvad furdulegt lag. Hef ekki enn spurt Idu hvort hún finni einhvern mun.
Á Páskadag fengum vid Fanescu í matinn í skálanum en thetta er hefdbundin páskamáltíd í Ekvador. Thetta er thykk súpa med osti, baunum og tólf tegundum af korni sem tákna laerisveinana. Thannig ad vid héldum upp á páskana thrátt fyrir allt. Ekkert súkkuladi samt, bommer.
Sunnudagurinn fór í endalaust ferdalag milli thriggja rúta og trolley og leigubíls. Kom heim til Collaquí og sofnadi um leid.

Ekvador, mitad del mundo

2010-03-26T15:40:00.000-07:00

Thá er ég kominn í frí. Dios mio, thetta hefur verid fáránleg vika. Thetta var prófavika hjá krokkunum og reyndist audvitad adallega keppni í thví hver er bestur ad svindla. Einn í thridja bekkur var svo ákafur í svindlinu ad hann kóperadi óvart líka nafnid á theim sem hann var ad kíkja hjá. Greip annan vid kennarabordid í óda onn ad kópera svor úr staerdfraediprófinu. Hann fékk mjog góda einkunn. Svo tók ég eftir thví ad allur fjórdi bekkur gerdi nákvaemlega somu villunna á sínu prófi, humm.
Eins og thad hafi ekki verid nóg ad gera út af prófunum ákvad logreglan ad gera úttekt á skólanum thessa vikuna vegna thessa ad einn kennari hefur verid til vandraeda (gengur allt vel fyrir utan einstaka málsóknir milli kennara, forum ekkert nánar út í thad). Thad var thó gefid frí á fostudeginum og vid fórum med kennurunum í sundlaug, sauna og hádegismat í Yaroqui vegna thess ad tveir kennarar eru á forum (aftur málsóknirnar, en forum ekkert nánar út í thad). Bordudum maísstongla og haug af kjoti og baunum og drukkum bjór í heita pottinum. Fórum líka í Ecovalley sem er Ekvadorska útgafan af strandblaki. Samt eiginlega alveg nákvaemlega eins.
Einn kennarinn hafdi séd fréttir af eldgosinu heima í fréttunum og var ad spyrja mig út í thetta.
- Kannski verdur bara komid alveg nýtt Ísland thegar thú kemur heim, sagdi hann.
Thetta thótti alveg rosalega fyndid. Alveg rosalega. Thad er miklu meira hlegid í Ekvador en heima, og miklu haerra. Thad eru allskonar djókar í gangi. Lena kom med koku í skólann um daginn í tilefni af afmaelinu hans Lukas og skólastjórinn segist hafa kallad nafnid hennar upp úr svefni á hverri nóttu sídan. Thetta thykir alveg rosalega fyndid. Alveg rosalega.
Ég fór med hinum sjálfbodalidunum um daginn og tékkadi á Mitad del mundo. Minnismerkid og svaedid kring var mjog fallegt. Thóttist nokkud gódur eftir ad hafa nád mynd af mér vid midbaug thangad til Leslie benti mér á ad thetta vaeri "fake". Their hefdu byggt minnismerkid og málad línuna tharna vegna thess ad thad var hradbraut á hinum raunverulega midbaug. Enginn í Mitad del mundo vildi kannast vid at thetta vaeri rétt en Lonely Planet var á odru máli. Gengum nokkur hundrud metra og fundum (kannski, vonandi) hinn raunverulega midbaug. Thad voru bara tveir thrír túristar thar. Held ég hafi gengid yfir midbaug, veit thad samt ekki.
Á kvoldin er stundum lítid ad gera heima annad en ad lesa eda hlusta á tónlist, kannski leika vid Roberto. Nema thú viljir sokkva í thad hyldýpi lágmenningar sem kallast Ekvadorska sjónvarpid (ad minnsta kost eftir klukkan átta á vissum stodvum, madur má ekki alhaefa). Thar er á kvoldin bodid upp á gaedaefni á bord vid La Boca Loca (Klikkadi kjafturinn) og La Gente (Fraega fólkid) thar sem allar nýjustu breytingar í ástarlífi Hollywoodhysksins er krufdar til mergjar (eda allavega farid svona lauslega yfir thaer). Svo eru thad sápurnar, sem eru samt verd ég ad vidurkenna nett skemmtilegar thokk sé hallaerislegu dramatíkinni. "La mala" (vonda konan) í La favorita er umraeddasta persónan á heimilinu. Hún svífst einskis til thess ad fá sínu fram. Á enn eftir ad sjá thátt thar sem hún gerir ekki ad minnsta kosti tilraun til ad drepa einhverjar af hinum persónunum. Ninos ricos, padres obres (Rík born, fátaekir foreldrar) er líka gífurlega vinsael. Pabbinn seldi húsid undan bornunum sínum án thess ad láta thau vita í sídasta thaetti. Hvernig thetta er haegt veit ég ekki.
Mirella, hóst systir mín, er onnum kafin vid ad reyna ad klára námid sitt og fá kennsluréttindi og kemur heim seint á kvoldin. Skil svosem vel ad hún vilji sokkva sér ofan í sápurnar (eda svona naestum thvi). Thad er mikid hugsad um heilsuna á heimilinu. Maria staerir sig af thvi ad setja aldrei sykur út í ávaxtasafana og Pedro hvetur okkur til ad thakka gudi fyrir heilsuna nánast daglega. Hann fraeddi mig um thad hvernig matarmenningin í Ekvador hefur breyst á sídustu tuttugu árum. Fólkid á strondinni bordadi víst ekki neitt nema fisk og banana í den. Hann hafdi sjálfur varla bragdad á fisk thegar hann flutti thangad um tvítugt. Nú eru bara allir ad háma í sig fisk. Hann taladi um thetta eins og kraftaverk. Hann er hardduglegur, vinnur dag og nótt og thvaer bílinn thess á milli. Og Maria er í búdinni eda eldhúsinu. Thad er hver dagur odrum líkur. Kannski thess vegna sem tíminn lídur svona hratt og ég verd brádum hálfnadur!

Meiri skóli, fleiri hundar, meiri hrísgrjón, meiri sól

2010-03-10T13:29:00.000-08:00

Það er rigning úti og það er hljómar eins og loftárás á húsið okkar. Maria er að stússa í eldhúsinu og Roberto er að leika sér með kartöflur. Pedro er farinn á taxanum og enginn veit hvenær hann kemur aftur. Vonandi fyrir kvöldmat. Og þó svo að hann mæti í maisstöngla og hrísgrjón á eftir, getur allt eins verið að einhver hringi og biðji um taxa meðan hann er a borða. Þá stekkur hann út og skilur matinn eftir ókláraðan. Svo er ekkert ólíklegt að Mirella komi seint heim og vilji síðan ekkert borða þegar hún kemur, sem á vafalaust eftir að valda Mariu áhyggjum og hún á eftir að vakna kukkan fimm í staðinn fyrir hálfsex til að undirbúa morgunmat. þEgar hún hefur áhyggjur segir hún: Ay, díos mío og ef hún er pirruð segir hún: Ay, karamba (nei, í alvöru). Ég vakna án efa síðastur klukkan hálfsjö.
Ég held að ég hafi ekki verið einn í húsinu nema í svona hálftíma síðan ég kom hingað. Það er alltaf einhver heima. Fólk kemur og fer, Pedro í og úr sendiferðum á bílnum, Maria til og frá Quito, en það er alltaf einhver heima, að minnsta kosti Roberto.
Alli dagar í skólanum byrja þannig að nemendum er stillt upp í raðir eftir bekkjum og annaðhvort lesin ljóð eða þjóðsöngurinn spilaður.
Svo byrja kennslustundirnar. Ég hef mest verið með þriðja bekk og að aðstoða Mónicu í enskutímum. Er farinn að þekkja vandræðagemsana með nafni og er búinn að mastera boðháttinn. Það er ekkert mál að aðstoða krílin við verkefnin sín þegar kennarinn er á staðnum. Það er hinsvegar verra þegar ég er einn með bekkinn, þá má ekki líta af þeim og þau eru farin að hella lími yfir hendurnar á sér. Blóta stundum á íslensku til að róa mig niður. Verst er þegar ég á að kenna þeim spænsku. Það er eins og eitthvað djók að kennarinn treysti mér fyrir því. Enskan gengur langbest, enda erum við með eldri krakka í því fagi. Bókasafnið er komið í notkun og enskustofan nýskreytt.
Ekvadorbúar bæta dúlluendingunum ito og ita við öll orð þar með talið nöfn og nota líka greini fyrir framan þau. Kennararnir í skólanum kalla mig ýmist El Oskarito eða Oskitar (sem ég er ekki hrifinn af). Lukitas, Sandrita, Maurita o.s.frv. Hef fengið mjög fáar spurningar um Ísland. Fyrir flestum erum við sjálfboðaliðarnir einfaldlega frá Evrópu. Rétt eins og Suður-Ameríku er ekki til í fréttuum heima, er Evrópa ekki til í fréttunum hérna. Þær fáu fréttir sem koma frá Evrópu fjalla yfirleitt um það hvað það sé ógeðslega kalt þar.
Síðustu helgi keyrðum við suður á bóginn til Banos. Banos er tiltölulega lítill bær ofan í djúpum dal. Hlíðarnar eru fjallbrattar og skógi vaxnar og héðan er hægt að fara í hjólatúra eftir þjóðveginum. Við fórum í dagsferð og ekki veitti af smá líkamsrækt. Fórum 18 km og þóttumst nokkuð góð bara. Fraumdan er Semana Santa, kemur í ljós að skólarnir gefa frí í heila viku. Vúúúúhúú!!!

Escuela 24 de julio, Carnaval de agua og ströndin í Manta

2010-02-17T16:38:00.000-08:00

Hvar á ég að byrja? Er byrjaður í verkefninu mínu, enskukennslu í Escuela 24 de julio. Það hefur reyndar ekki reynst vera sérstaklega mikil enskukennsla, meira svona aðstoð eftir þörfum hér og þar. Thetta hefur bara gengid furdu vel held ég mìdad vid spaenskukunnáttu mína, thó med undantekningum. Fyrsta daginn var ég settur beint á leikskólann. Lena var farin í frí svo að konan heimtaði að ég tæki við klukkutíma enskutíma fyrir 5 ára krakka á morgnana. Þegar ég mætti á svæðið gengu báðar kennslukonurnar beint út og komu ekki aftur fyrr en tíminn var búinn. Ef tíma skyldi kalla, var sjálfur að ströggla við að skilja verkefnin í bókinni sem leikskólakrakkarnir áttu að gera. Thetta hefur samt gengid miklu betur med thridja og fjorda bekk, thau eru adeins skyrmaeltari og eru tilbuin ad endurtaka. Síðan hef ég verið aðstoðarkennari í 2. 3. 5. og 7. bekk. Það eru svona 120 krakkar í skólanum þannig að það er mikið fjör í frímínútum. Einu sinni sátum ég og Lukas, sjálfboðaliði frá Þýskalandi á tröppunum í skólanum í hléinu og vorum að spjalla þegar að við sjáum allt kennaraliðið setjast upp í bíl skólastjórans og keyra burt. Þetta var svona tveimur mínútum áður en tíminn byrjaði og hundrað krakkar hlaupandi um lóðina. Kom í ljós að kennararnir höfðu farið að tína ber. Kennararnir eru mjög almennilegir og hjálpsamir en svaka harðir sumir við krakkana. Það er mikið öskrað. Það eru allt aðrar manneskjur sem ég mæti í tíma en á kennarastofunni. Krakkarnir eru krutt, og ekkert sérstaklega óthaeg held ég midad vid íslenskan standart. Svo er margt annad i gangi. Nú er verið að setja upp bókasafnið í skólanum og að því tilefni var allt hreinsað og málað og svo á að flokka bækurnar og hafa sérstaka tíma á bókasafninu. Við Lukas erum að plana að hafa landafræðitíma og hugsanlega stomp tíma líka þó að að verði sennilega algjört kaos ef ég þekki þessa krakkaskratta rétt.
Um daginn stóð ég og var að bíða eftir rútu þegar svona tíu ára stelpa hljóp allt í einu upp að mér og kastaði yfir mig heilli fötu af vatni. Varð satt að segja frekar pirraður. Síðan fór ég að taka eftir því að allir voru hellandi vatni yfir hvorn annan. Gamlir menn hlupu glottandi á eftir smákrökkum með vatnsbala í höndunum. Hin fimmtán daga hátið Carnaval de agua var hafin. Mér hefur ekki enn tekist að skilja hvaðan þessi hefð er komin en krakkarnir eru búnir að vera að skvetta vatni og sprauta froðu úr brúsum hægri vinstri síðan ég byrjaði í skólanum. Carnaval helgin er mikil ferða- og djammhelgi og mánudagur og þriðjudagur almennir frídagar. Við sjálfboðaliðarnir ákváðum á síðustu stundu að skella okkur á ströndina. Eftir margra tíma leit á netinu höfðum við ekkert í höndunum en svo var Eva svo klók að hafa upp á hosteli í Manta við ströndina. Fjölskyldan mín hjálpaði við að finna rútu því að einn frændinn sagðist vera á leið til Manta og að hann hefði pláss fyrir tíu sjálfboðaliða. Um níuleytið daginn áður en við áttum að fara hringir frændinn og segir að þetta hafi allt verið misskilningur, hann hafi ekki verið á leiðinni til Manta heldur í þveröfuga átt. Ég tók nett æðiskast, tempraðist samt vegna þess að ég kann ekki nógu mörg ljót orð á spænsku. Eyddum kvöldinu í örvæntingarfulla leit að öðrum vagni en enduðum þó með að finna einn lausan einkabíl. Við hringdum í Roberto og hann var mættur með bílinn 10 mínútum síðar til sýnis, klukkan ellefu um kvöld. Daginn eftir kom allt liðið heim til fjölskyldunnar minnar í mat. Maria var hörð á thví að elda ofan í alla tíu. Svo hentum við okkur af stað. Þegar við komum til Manta níu tímum síðar kom í ljós að hostelið sem við höfðum bókað var ekki til. Þetta tilkynnti okkur einhver random náungi sem benti á að við gætum gist á hótelinu hans fyrir helmingi meiri pening. Urðum að þiggja það. Það var hinsvegar ekki hægt að kvarta yfir því hóteli, beint fyrir framana ströndina og læti (bókstaflega, tónlistin í botni klukkan átta á morgnana). Roberto vildi aftur á móti ekki sætta sig við að við borguðum svona mikið og skutlaði okkur á hostel í Manta sem kostaði ekki neitt og var fínt. Tókum nokkrar góðar strandferðir með Ekvadorskum vinum, Pepe og Ivan, sem við kynntumst á hótelinu. Þeir fóru með okkur á tvær strendur og í bæði skiptin vorum við einu gringóarnir á svæðinu. Makaði á mig sólarvörn númer 50 við öll tækifæri en brann samt. Býst ekki við neinni brúnku. Þetta gekk betur hjá sumum. Nú er vatnshátíðin búin og strandferðinni lokið og meiri skóli á morgun.

Collaquí og spaenskuskólinn

2010-01-27T13:25:00.000-08:00

Thá er ég kominn til thorpsins míns, Collaquí. Thad er um thad bil klukkutími í rútu frá Quito. Hér eru vegirnir ekki malbikaìr og tharf ad fara i baeinn til ad fa allt thad helsta. Fyrsta kvoldid mitt tok oll fjolskyldan a moti mer og Maria, fósturmamma mín, hélt smá raedu til ad bjóda mig velkominn (held ég, skildi ekki mikid). Skólinn sem ég verd ad vinna í, Escuela 24 de Julio, er ofar í gotunni. Thad er allt morandi í hundum, gaesluhundum. Vid eigum tvo, thad vantar augad i Annan theirra. Maria sagdi mer ad vakna klukkan sex á morgnana en mér hefur enn ekki tekist thad nema nokkrum sinnum. Svo fer ég í kalda sturtu sem er mjog hressandi svona snemma á morgnana. Thegar eg kom sagdi Maria mér ad Pedro aetladi ad koma heita vatninu í gang á morgun. Lena, annar sjalfbodalidi, sagdi mer ad thau hefdu sagt thad sama vid hana thegar hun maetti fyrir halfu ari. Ekvadorski tíminn er sérstakur. Maria eldar alltaf handa mér morgunmat, sama tho eg segi henni ad eg geti un alveg gert thad sjalfur. Fae oft kjúkling, hrísgrjón og baunir í morgunmat med jugos, tildaemis mangó. Einn morguninn fékk ég fullan disk af melónubitum, thrja upphitada banana, fimm feitar ostsneidar, fulla skál af arroz con leche og jugos í morgunmat. Svo er bara ad ná vagninum til Quito og taka trolley thadan i spaenskuskolann. Í morgun sja ég hann fara og hljóp áeftir honum. Gleymdi ad thorpid er fullt af hundum sem fóru ad sjálfsogdu allir ad gelta og hlaupa á eftir mér. Ég lyfti hondunum og oskradi á thá. Stokk svo upp í vagninn á ferd. Menn eru mikid ad flyta ser hérna. Spaenskuskólinn er ágaetur. Fyrst er malfraedi, sidan umraedutimi. Í fyrstu umraedutimunum áttum vid ad tjá okkur um terrorisma, heilsugaeslu og fleira sem mig vantadi allan ordaforda i. Vid skodudum dagskrána og komumst ad thvi ad komandi umraeduefni voru til daemis líknardráp og daudarefsingin. Tha kvortudum vid. Sidan hefur hun verid ad sina okkur myndir af saetum dyrum og kenna okkur ad búa til svani úr pappírsblodum.
Fósturpabbi minn, Pedro, er leigubílsstjóri. Hann vinnur allan daginn og kemur bara inn til thess ad borda, og tala óskýra spaensku vid mig. Fred, sem er buinn ad vera herna i sexd manudi sagdi ad hann skildi ekki enntha hvad hann er ad segja. Mirella er dóttir theirra Mariu og Pedro og hún á son sem heitir Roberto.
Fyrstu helgina tók fjolskyldan mig med seri ferd til Ambato. Eg vissi nakvaemlega ekki neitt hvad vid vorum ad fara ad gera tharna eftir umraedurnar svo ad eg spurdi Pedro. "Comer y bailar", borda og dansa, sagdi hann. Vid bordudum, en vid donsudum ekki neitt. Thegar vid komum til Ambato voru thusundir manns tharna og einhver skrýtin stemmning, sumir ofsa kátir, adrir alvarlegir og fúlir. Thá sá ég fánana og bolina sem var dreift í rútunni okkar og komst ad thvi ad thetta var afmaelishatid til ad fagna thriggja ára valdatd Rafael Correa. Vid trodum okkur inn i fjoldann og Maria stodvadi okkur fyrir framan svid thar sem kona og madur donsudu transtango. Velti thvi fyrir mer hvad vid vaerum ad gera tharna thangad til einhver kalladi úr hátalara: "Takid vel a móti forsetanum". Thá var gamli maettur, skaelbrosandi, veifandi Ecuadorska fánanum. Thetta var sem sagt astaedan fyrir thvi ad vid forum til Ambato.
VASE hópurinn fer yfirleitt og faer sér almuerzo (yfirleitt súpa (thad voru kjúklingafaetur í8 minni einn daginn) og svo kjot og hrísgrjón) og síàn í Parque El Ijito ad tjilla. Thjódverjanrir eru thjódflokkur út af fyrir sig, tala a thysku og hlaeja og enginn veit hvers vegna.
Svo byrja ég í skólanum á mánudaginn. Fred segir mér ad thar sé algert kaos, skólastjórinn maeti bara tvisvar í viku og enginn viti hvad ég eigi ad gera. Thetta reddast vonandi :) Hasta luego.

Quito

2010-01-13T11:26:00.000-08:00

11. janúar
Þá er ferðin hafin. Á leiðinni út á Keflavíkurflugvöll var rok og rigning. Það spillti ekki fyrir gleði minni yfir því ad vera á forum. Flugið til New York gekk nokkurnveginn vandræðalaust fyrir sig. Eftir allar hryllingssögurnar af bandaríska tollinum bjóst ég hálfpartinn við einhverri 1984 stemmningu en þetta var nú ekki svo ólíkt því sem gengur og gerist annarsstaðar. Reyndar fyrir utan fingrafaraskannann og gæjana sem spyrja alla: Hvað ert þú að fara að gera? Af hverju ertu hérna?!
Una kom og náði í mig á flugvöllinn. Við tókum yellow cab heim til hennar í Brooklyn. Kósí íbúð í brownstone-stíl á annarri hæð sem hún deilir með japanskri stelpu. Við rukum út og hentum okkur inn á einhvern tælenskan stað. Borðuðum núðlur með prjónum og læti. Sólarhringurinn var algjörlega kominn í rugl og ég fór ekki að sofa fyrr en um fjögurleytið á mínum tíma. Var enn hálfringlaður þegar ég vaknaði klukkan sex daginn eftir. Una hafði pantað bíl frá einverju fyrirtæki en þá voru bara tveir menn mættir og báðir á því að þeir „ættu mig“. Okkur tókst þó að koma þeim í skilning um að við værum á leið út á völl NÚNA til að ná FLUGI. Og annar gæjinn lullaði vonsvikinn í burtu (hann var þegar farinn að tefja umferð og tveir bílar voru flautandi fyrir aftan hann). Náði ágætis yfirsýn yfir skýjakljúfana á Manhattan úr fjarlægð á leiðinni út á flugvöll en það var nú allt sem ég sá af New York. Í hreinskilni var þessi dagur frekar langur og leiðinlegur. Eftir flugið til Miami tók við meira hangs þar. (sá Miami vel ofan frá og hugsaði strax um rauðhærða fíflið (ekki pabba)(ekki Sunnefu)). Ég var kani og fékk mér blueberry muffin og coffee. Vélinni seinkaði um meira en tvo tíma. Það var flott að sjá Quito úr lofti þegar við loksins komum þangað, sérstaklega fjallið, Pitichincha (eða eitthvað álíka). Gina frá ICYE tók á móti mér á flugvellinum. Ég kom degi of snemma svoleiðis að hún leyfði mér að gista hjá sér. Þar að auki sagði hún við mig þegar hún sá mig: Wow, you‘ve gotta be one of our lightest packers ever! Maður er ekkert að taka óþarfa drasl með sér :). Hún býr í lítilli íbúð í „nýja hverfinu“. Andyrrid er eins og a hoteli. Eins og áður segir er ég enn sem komið er eini nýji skiptineminn hérna og er því einn að væbblast hérna á gistiheimilinu í Quito núna. Hlakka til að hitta Sigrúnu Ingu á eftir.
Gina er búin að fræða mig aðeins um matarmenningu Ecuadorbúa. Þeir elska hrísgrjón. Þeir elska kartöflur. Hrísgrjón í öll mál, súpa á morgnana, t.d. salat og kjöt og hrísgrjón í hádeginu en hér er hádegisverður aðal máltíð dagsins. Hún talaði líka mjög vel bæði um Collaquí (koíjakí) og fjölskylduna mína. Þau eru öll geðveikt "awesome". Gina er mjög kraftmikil og jákvæð manneskja.
Hún gaf mér kóka-te sem hún sagði að ætti að koma í veg fyrir að mér liði illa út af thvi hversu hatt borgi ner yfir sjávarmáli. Mér fannst þetta nú satt að segja frekar braglaust sull en hún sagði að þetta væri „aquired taste“. Ég gerði áðan mína fyrstu alvöru tilraun til að eiga samtal á spænsku og það gekk frekar brösulega en ég skildi þó megin inntakið. Allavega, batteríið er að klárast, meira seinna!

Blogg í Ecuador

2010-01-07T06:44:00.000-08:00

Jæja, fyrst ég er aftur á leið til úgglanda verður auðvitað að hleypa aftur lífi í bloggið. Mun blogga hér um dvölina í Ecuador, en þar verð ég frá janúar fram í júlí. Veit ekki hvort ég get póstað myndum inn hérna líka. Ferðaundirbúningur gengur vel og þetta er bara spurning um nokkrar reddingar (vona ég). Þannig að ef einhver hefur áhyggjur af því hvort ég sé enn með sönsum eða sé sokkinn í botnlaust þunglyndi og gargandi félagslega einangrun, þá getur hann lesið um þær hörmungar hér. :) Hasta la vista.

Tíminn lídur

2008-08-13T05:46:00.000-07:00

Jaeja, tha a eg ekki nema u.th.b. 3 daga eftir. Timinn lidur, trudu mer. Eg hef verid ad brasa ymislegt sidustu daga. For til daemis og skodadi La catedral og for upp i turninn sem heitir La Giralda og er einskonar tákn borgarinnar og eitthvad sem madur VERDUR ad skoda samkvaemt akofum leidsogumanni okkar. Thad reyndist vel thess virdi og utsynid yfir borgina var frabaert (thratt fyrir ad hitinn vaeri nanast obaerilegur). Kirkjan sjalf er risastor og vid rett nadum ad hlaupa i gegnum hana a theim stutta tima sem vid hofdum. Thar ad auki tokst mer (enn og aftur) ad gleyma myndavelinni en er reyndar hvort sem er ad hugsa um ad fara aftur og skoda svaedid betur, tha vonandi med myndavelina. Annars klongradist eg lika inn á Albareda de Hércules, thar sem allt er vadandi i borum og diskotekum a manudagskvoldid og bordadi frekar slappa spaenska tortillu a einhverjum stad i Santa Cruz hverfinu i gaerkvoldi. A eftir er svo bodid upp a sogutima i skolanum fritt. For i sidustu viku og skildi ekki mikid svo eg hugsa ad eg sleppi thvi nuna. Hinsvegar er lika tangosýning i kvold. Eg missti af henni i sidustu viku en aetla svo sannarlega ad nyta sidasta taekifaerid. Svo fattadi eg i dag ad thad er adeins einn skoladagur eftir. Fostudagurinn er fridagur a Spani. El día de la Asunción de la Virgen María. An thess ad eg geti utskyrt thad frekar. Hinsvegar aetlar skolinn i stadinn a bjoda upp a ferd til Cádiz a sanngjornu verdi i stadinn. Get ekki bedid.
Allt er vid thad sama i ibudinni. Lery alltaf jafn brosmildur og hress, a naerbuxunum med sjonvarpid i gangi, en eg hef litid sem ekkert sed af Monicu sem flutti inn sidustu helgi, enda i odrum skola. Madur er farinn ad thekkja sig agaetlega i hverfinu tho eg villist enntha stundum. Folkid a skolaskrifstofunni, i isbudinni og i supermarkadnum er farid ad kannast vid mig og heilsa. Thad er merkilegt med thjonustuna herna a Spani hvernig afgreidslufolkid er alltaf a svipinn eins og thad se ad deyja ur leidindum og vildi ekkert frekar en fara heim og leggja sig, thangad til thad gefur manni til baka, tha brosir thad sinu breidasta, segir: Gracia, eins og vid seum gamlir kunningjar. Sidan fer thad aftur i sama girinn fyrir naesta vidskiptavin. Skondid!
Ad lokum kom i ljos ad Lery helt ad eg faeri a laugardaginn og annar nemandi kemur ad gista tha nott. Hvernig thad mal fer allt saman veit eg ei. En thetta reddast. Er thaggi?

Helgin

2008-08-11T02:05:00.000-07:00

Hola! Que tál? Tienes hambre para leer más blog, no? Por supuesto. Hér kemur allavega nýjasta hlutinn í ferdasogunni.

Helgin var skemmtileg en for adeins odruvisi en aetlad var. A laugardaginn for eg i ferd til borgarinnar Jerez de la Frontera og skodadi Los Bodegas de Vino. Hitinn var samur vid sig og hvergi vatn ad finna a svaedinu. Eg var alveg buinn ad missa einbeitinguna og haettur ad reyna ad skilja leidsogumanninn thegar vid loksins komumst inn fyrir thar sem vatnssjalfsali breiddi fadminn a moti mer. En eg get ekki sagt ad eg hafi skilid mikid og er thar af leidandi litlu naer um framleidsluferli vínsins en thad var engu ad sidur gaman ad sja stadinn. Thar a eftir forum vid beinustu leid a strondina. Thad var allt pakkad thar. Thetta var daemigerd solarstrond, full af handklaedum, solhlifum og monnum ad selja drykki gangandi oskrandi a milli folksins. Hitastigid i sjonum var mjog thaegilegt. Eg hins vegar bar ekki nogu mikla solarvorn a faeturna og their urdu thvi raudari en logar helvitis. En semsagt a heildina litid, mjog vel heppnud ferd. Skelli mér orugglega i ferdina sem verdur a naesta fostudag!
A sunnudaginn var planid ad fara til baejarins Vejer sunnan Sevilla og heimsaekja Hrafnkel, sem eg var ad vinna med a Islandi, og Thorbjorgu, kaerustuna hans, sem eru saman ad laera spaensku i Vejer. Thad vard hinsvegar ekkert ur thvi vegna thess ad eftir ferdina theirra til Marokkó daginn ádur voru thau baedi farveik og aetludu ad vera i ruminu a sunnudaginn. Thessi sunnudagur var thess vegna mjog afslappadur hja mer. Eg komst ad thvi ad eg hefdi betur munad eftir ad fara i supermarkadinn daginn adur thvi thad er allt lokad a sunnudogum og eg atti thvi litid nema vatn, braud og eitthvad sma pasta. En thessu verdur reddad a eftir! Litid annad til ad segja fra fyrir utan thad ad thad er kominn nyr nemandi i ibudina til Lery. Hun heitir Monica og er frá Thyskalandi.
Annars er eg alltaf ad skana i spaenskunni og get svona her um bil haldid uppi almennum samraedum auk thess sem eg hef miklu meiri ordaforda en adur en eg byrjadi herna. Kennslan er mjog god og José er augljóslega buinn ad plana timana vel. Bekkurinn hefur haldist nanast obreyttur fra thvi i sidustu viku og allir bunir ad kynnast pinulitid. Skolinn stendur semsagt algjorlega undir vaentingum. Allt starfslidid er mjog hjalpsamt og allir alltaf i godu skapi. Hostakostin sem eg hef verid ad fa reglulega sidan nokkrum dogum adur en eg for ut eru ordin betri eftir ad Información i skolanum hjalpadi mer ad kaupa sterkara hostasaft (thad geta ordid akvednir samskiptaordugleikar thegar kemur ad svona kaupum og afgreidslufolkid kann ekki ensku). Nu er um ad gera ad drifa sig i súpermarkadinn! Sjaumst sidar ;)

2008-08-07T04:07:00.000-07:00

Jaeja. Tha er half vikan lidin. Namid gengur bara agetlega. Eg a enntha erfitt med ad tja mig en er strax farinn ad skilja miklu meira af thvi sem folk segir. Starfslidid talar alltaf spaensku, baedi i timum og i leidsoguferdum. For ad skoda kirkjuna Iglesia del Hospital de la Caridad. Thar gekk leidsogumadur med okkur um kirkjuna og útskýrdi fyrir okkur merkingu malverkanna og útskurdarins. Yfirleitt get ég skilid hvad er verid ad tala um en ekki endilega smáatridin. Thessar ferdir eru thratt fyrir thad mjog skemmtilegar og thad er alltaf haegt ad fara a Wikipedia og lesa sér til eftir á! Skolinn er bara fra 9 - 1 sem er fint en thad er lika bodid upp a allskonar skemmtilegar ferdir í "Programa Cultura". I dag eru their med kvikmyndasyningu. Adal hangoutid i hadegishlei og eftir skola er litla kaffihusid beint a moti. Allt lidid fer thangad til ad drekka café con leche eda zumo de naranja og spjalla. Nemendurnir eru a ollum aldri. Alveg frá 17 ára aldri (já, ég er yngstur!) upp í sjotugsaldurinn. Thad er lika mjog misjafnt hversu lengi menn eru herna. Sumir tvaer vikur eins og eg en adrir i marga manudi. Eg verda ad vidurkenna ad eg tala yfirleitt ensku vid hina nemana tho madur aetti kannski ad nota taekifaerid og aefa sig. Folk er mjog mismunandi metnadarfullt ad thessu leyti. Rosíó, kóreska stelpan, er mjog metnadarfull og reynir ad hafa allar sinar samraedur a spaensku. En thad takmarkar audvitad umraeduefnid! Adrir eru sifellt ad skipta a milli (t.d. ég). A kaffihusum og í súpermarkadinum er audvelt ad bjarga ser med nokkrum grundvallarsetningum: Hola. No, está todo. Cuando cuesto?
Thegar eg kem heim taka oft a moti mer thrir litlir odir geltandi hundar (gott ad mamma er ekki herna!) og madur verdur ad passa ad their hlaupi ekki ut. Lery er yfirleitt inni i herbergi i tolvunni med sjonvarpid i gangi. Sjonvarpid er alltaf i gangi! Og hatt stillt! Kl 11 ad kvoldi! Eg er hissa a ad nagrannarnir kvarti ekki. En annars fer ekki mikid fyrir Lery. Eg skil enn ekki alveg hvad hann gerir en thad er eitthvad tengt menningarstarfi. Hvad sem thad er er hann ad minnsta kosti oftast heima. Thad eru ymis plon i gangi. I kvold aetla nemarnir ad hittast a tapasstad nidri i bae og a morgun er plonud dagsferd a strondina. Best ad drifa sig heim ad laera! Sjaumst sidar!

Fyrstu dagarnir í Sevilla

2008-08-05T04:24:00.000-07:00

Hér er markmidid ad halda einhverskonar dagbók yfir thessa Spanarferd mína. Hvort einhver les thetta er sidan annad mál :I
-----
Vid komuna til Sevilla (eftir stopp i London) var hitinn i kringum 33 gradur og thetta var kl. 9 um kvold. A flugvellinum var thvi midur enginn til ad na i mig eins og hafdi verid lofad en eg fekk far hja konu sem vann fyrir skolann og var ad saekja enska stelpu tharna. Hun keyrdi beinustu leid i ibudina. Hun er a fimmtu haed vid stora umferdargotu. Thar tok Lery (Aurelio) a moti mer i dyragaettinni. Hann byr tharna einn med thremur trylltum hundum. Thad kom i ljos ad hinn nemandinn sem kemur til Lery er ekki vaentanlegur fyrr en i naestu viku. Ibudin samanstendur af svefnherbergi, stofu, eldhúskróki, klósetti og tveimur gestaherbergjum. Myndir sem Lery teiknar i fristundum hanga a veggjunum. Gestaherbergid er mjog fint. Thar er stort skrifbord, og rum og rumteppi med hlebardamunstri. A svolunum er gott utsyni yfir borgina og La Catedral de Santa María (sem er thridja staersta krikja i heiminum!). Lery er a ad giska a sextugsaldri og eldhress. Hann hefur svor vid ollum spurningum og skiptir ser ekkert af thvi hvenaer eg kem og fer. Eg er thvi midur enn med dalitla halsbolgu og mikinn hosta en hann virdist vera onaemur fyrir theim ohljodum. Naeturnar eru mjog heitar og eg vakna alltaf (th.e.a.s. tvisvar :) ) i svitabadi buinn ad sparka lakinu nidur a golf og eg vakna osjalfratt snemma. Malaskolinn, sem heitir CLIC, er i um 10 minutna gongu fra ibudinni, gult hus inni i litilli hlidargotu. Eftir ad hafa tekid einhverskonar stoduprof var mer skipad i hop 10 manna hop med Astrala, tveimur frokkum, Kóreubúa, Japana, Englendingi og tveimur Svisslendingum (?). Kennarinn José er mjog skemmtilegur og fyndinn naungi og kennslan hjá honum er daglega milli 9.15 og 13.15. Thad er lika bodid upp a allskonar namskeid eda ferdir daglega eftir skola. Eg for i eina slika i gaer i soguleidangur um midborgina. Skildi thvi midur bara helminginn af thvi sem madurinn sagdi en thad var mjog gaman ad skoda svaedid. Ferdin endadi a bar i Santa Cruz hverfinu thar sem allir fengu faeri a ad spjalla. Madur heyrdi ensku, spaensku, ungversku og fronsku allt i hraerigraut. Thegar eg sagdist vera fra Islandi spurdu allir hvort vedrid vaeri ekki ad fara med mig herna. Thegar eg sagdi ad hitametid heima i Reykjavik vaeri 26 gradur hlogu menn. Eg akvad sidan ad koma mer heim um ellefuleytid en villtist eitthvad af leid og gekk nokkra hringi um hverfid adur en eg komst a afangastad. Eg sit og skrifa thetta i tolvuverinu i skolanum og er a leidinni i leit ad ordabok (gleymdist) og einnota myndavel (gleymdist). Svo thangad til kemur ad naesta bloggi: Hasta luego.

Blogg 1

2008-08-02T10:11:00.001-07:00

Þá er að prófa þetta. Svo kemur alvöru stöff en Espana!