Perú

Thá er komid ad sídasta hluta thessa aevintýris, Perú. Thangad hefur mig langad ad koma alveg sídan ég las fangarnir í sólhofinu í den. Ferdafélagi minn, Anna frá Dinamarca, var heldur ekkert lítid spennt. Hennar fyrstu kynni af landinu voru í gegnum hid marmeladielskandi ofurkrútt Paddington, en gamli ku vera frá Perú. Eins vel heppnud og ferdin var, var fyrsti dagurinn, og rúmlega thad, eitt stórt ferdalag í toxum, rútum og flugvélum. Fengum ódýra flugmida frá Guayaquil í Ekvador og tókum svona 10 tíma rútu thangad. Flugum svo til Lima thar sem vid hofdum nokkra klukkutíma til ad skoda okkur um og notudum tímann adallega til ad tékka á Monasterio de San Fransisco. Thar sáum vid fullt af eldgomlum bókum og líka fullt af beinagrindum, ollu smekklega radad upp til ad gledja augad. (!) Kirkjan er frá 17. old og hefur stadid nokkud vel af sér thrjá jardskjálfta, thann sídasta 1970. Svo var tharna stórt málverkasafn og einskonar kastalagardur. Semsagt, det var dejligt.
Svo vildi daninn náttúrulega fá bjór, thannig ad vid fórum og keyptum Cuzqueña og horfdum á HM á risaskjá á Plaza de armas. Svo var thad lengsta rútuferd lífs míns, 22 tímar, til Cuzco. Á leidinni var sýnd mynd um stokkbreytt skrímsli sem reyndu ad drepa einhverja hippa í útileigu. Thetta var omurleg mynd. Vid vorum ansi myglud eftir thá ferd.
Cuzco var minni en ég bjóst vid og ekki spillt af einverjum ljótum kommúnistablokkum, eins og Lima. Féll bara mjog vel ad landslaginu í kring. Borgin er hinsvegar illa spillt af gringóaflódi og oll verd haerri en annarsstadar í Perú eda Ekvador. Nádum thó ad prútta hostelid okkar úr 60 soles nidur í 25 sem hlýtur ad teljast nokkud gott. "If you visit only one site in Cuzco, make it these Inca ruins" sagdi Lonely planet og vid fylgdum ad sjálfsogdu hennar heilogu ordum. Qorikancha heita thaer og er ad finna í grunni Santo domingo kirkjunnar. Thar er haegt ad sjá ýmisar byggingar Inkanna thar sem veggjum hefur verid radad svo listilega saman ad ekki kaemist hnífsblad milli steinanna. Allt dótid var thakid gulli thangad til, jú thid gátu rétt, Spánverjarnir maettu á svaedid.
Svo var haldid til Macchu Picchu. Kvoldid ádur tókum vid lestina til Aguas calientes og voknudum sídan eldsenmma um morguninn til ad ganga upp til Macchu Picchu. Thad var kolnidamyrkur til ad byrja med og ekkert nema einn og einn geltandi hundur á vegi okkar. Ég hélt ad ég vaeri bara nokkud gódur gongumadur en thetta var hevíti erfid ganga, thós vo ad hún taeki undir klukkutíma. Veit ekki hvort thad var loftslagid eda eitthvad (jú, segjum thad, thetta var loftslagid) en vid komum ormagna upp ad innganginum. Sem betur fer má alltaf treysta á thad ad leidsogumadurinn sé seinn og hann brást okkur ekki. Túrinn var gódur. Vid fengum ad vita alt um ferdir bretans Bingham, hvernig hann fann stadinn med adstod sveitapilts árid 1911. Rústirnar sjálfar eru stórar og tharna eru fórnarhof, gesthús, sérstakt hús fyrir dverga, gardar og borgarmúrar og vakthús og ég veit ekki hvad og hvad. Macchu Picchu var svona Inkaelítuborg thar sem adeins mjog mikilvaegt fólk fékk ad búa og sótsvartur almúginn gat bara komid í stuttar heimsóknir eda til ad vinna eda faera fórnir. Stadsetningin er frábaer, útsýni til alla átta yfir skóginn og nidur ad ánni og háir klettahamrar í allar áttir. Spánverjarnir fundu borgina aldrei. Vid hlid rústanna er tindurinn WaynaPicchu og vid gengum upp thverbrattar troppurnar og fengum enn svakalegra útsýni uppi á toppnum. Einhvernveginn hefur Inkunum tekist ad drosla bygginarefni upp í hlídarnar thví thar er líka ad finna nokkur hof. Their komust varla naer gudunum en thetta.
Svo var farid aftur til Cuzco og markadirnir heimsóttir. Anna var rosalega hord í prúttinu og solumennirnir somuleidis, baedi voru tilbúin ad berjast med kjafti og klóm um einn dollara. Daginn eftir fórum vid í reidtúr í sveitinni. Thad var sem betur fer enginn túrstabragur á thessu, gengum eftir litlum moldarstíg inn ad bóndabaenum, hoppudum á bak, ad sjálfsogdu án hjálma. Gaedinn var líka hress, fraeddi mig um thad hvad Perúski herinn vaeri miklu betri en Ekvadorski herinn. Hestarnir voru eins og vinnuvélar, héldu bara áfram eftir fyrirfram ákvedinni leid, fóru bara út af henni til ad reyna ad taka fram úr hinum. Vedrid var gott og vid fórum af baki til ad skoda Christo blanco, Hvíta-Jesús, sem vakir yfir Cuzco. Vid kvoddum Cuzco og tókum adra svakalega rútuferd aftur til Lima. Svo vorum vid maett út á flugvoll til ad taka vélina til baka. Thá reyndist fluginu hafa verid frestad og thá neyddist flugfélagid koma okkur einhversstadar um nóttina. Thetta einhversstadar var Hotel Meliá. Thad er allt úr marmara í andyrrinu og thar er líka flygill. Einu sinni fór ég inn í lyftuna og madur ýtti á takkann fyrir mig. Vid maettum tharna med skítgu fotin okkar og plastpokana og thad var ollu starfslidinu ljóst ad vid vorum tharna á vegum flugfélagsins. Thad var bara hladbord í oll mál og heit sturta. Thad voru ekki einu sinni rúdur í gluggunum á hostelinu sem vid vorum á daginn ádur. Thetta var semsagt bara gaman. Svo flugum vid heim og hefdum ekki geta verid sáttari med vikuna.
Nú er bara EINN DAGUR EFTIR í Ekvador og thetta er allt mjog súrrealískt. Vid fórum sídustu ferdina okkar um helgina, á strondina í Montanita og svo bara tveir dagar í vidbót í Collaquí. Veit eiginlega ekki alveg hvad ég á ad gera, hvort ad ég á ad reyna ad nýta tímann til ad gera allt sem ég á eftir ad gera í Quito. Sem er ekki margt. Thad vantar allavega gjafir fyrir Collaquí-fjolskylduna og veggjarbrot handa pabba. Thad eru verkefni dagsins.
Svo ad hér med líkur thessu Ekvadoraevintýri og thar med Ekvadorblogginu. Vona ad einhver hafi haft gaman af ad lesa thetta og sjáumst heima! Hasta luegito!