Frábaerar búdir, helvítis hundar

Thá er "final camp" lokid. Thar sameinudust 6 mánada og 12 mánada sjálfbodalidar. Med odrum ordum: vid og svona tuttuguogeitthvad thjódverjar, ad sjálfsogdu maettir med ársbirgdir af bjór í skottinu og syngjandi thýsk fótboltalog langt fram á nótt (thó their hafi reyndar tapad á móti Serbíu á fostudaginn). Búdirnar voru haldnar á bóndabaenum, thar sem sumir sjálfbodalidanna eru ad vinna, nordan af Quito. Vid toludum um fjolskyldur, skóla, Ekvador, Ísland, Thýskaland, kjúkling og hrísgrjón. Allt saman endadi med lokaathofn thar sem klassíkinni Que bonito es esta vida! var blastad og vid tókum vid pappírum til marks um ad vid hefdum lokid storfum. Thad var brjálad stud og madur bara med boggum hildar yfir thví ad vera á forum.
Medal annara verkefna um helgina var ad finna thad sem madur átti eftir ad sakna frá Ekvador (fjolskylda og sjálfbodalidar, sól, ávextir, krakkarnir, ofsodid pasta) og svo thad sem madur átti gladur eftir ad kvedja. Hjá mér voru helv hundarnir thar efst á lista. Eina ástaedan fyrir thví ad ég fer ekki reglulega í gonguferdir gegnum Collaquí, medfram maís, avókado, og appelsínutrjám, med heidan himinn og gamla steinkofa á vegarkantinum, er sú ad helv hundarnir koma hlaupandi geltandi á odru hverju horni. Thó ad theirra hlutverk sé ad gaeta húsanna, stafar greinilega alveg jafnmikil ógn af manni ef madur er bara á roltinu upp eftir veginum. Their eru líka ástaeda thess ad ég heimsaeki félaga minn, Lukas, mjog sjaldan. Ég mun aldrei gleyma thví thegar ég reyndi í fyrsta skipti ad koma mér gegnum thronga veginn upp ad húsinu hans. Thar eru allavega svona fimmtán hundar í kring. Ad hefja gonguna eftir thessum litla vegi er svona eins og ad stugga vid dominókubbi. Einn hundur byrjar ad gelta, hinir verda aestir og koma líka hlaupandi og svo framvegis. Ég var umkringdur af svona tíu geltandi hundum thegar Lukas kom og bjargadi mér. Sem betur fer gera their sjaldan nokkud ef thú ograr theim ekki en their eru ekkert minna ógnvekjandi fyrir thad.
Í dag neyddist ég til ad fara enn og aftur í gegnum thetta hundahelvíti. Málid var nefnilega ad vid Lukas vedjudum vid hóstsystu mína, Mireyu, um thad ad sá sem vaeri ekki maettur í fótbolta hjá Lukasi klukkan thrjú thyrfti ad borga bjór og pizzu. Var bara sáttur og sigurviss í vedmálinu thangad til ég mundi eftir helv hundunum. Mér datt hinsvegar snjallraedi í hug. Ákvad ad fara ekki eftir litla thronga veginum heldur stelast bara gegnum kálgardinn hjá nágrannanum og komast thannig inn á landid theirra og sídan ad húsinu. Fór tharna einu sinni ádur vandraedalaust, ádur en kálgardurinn kom. Ég skreid undir girdinguna og komst vandraedalaust í gegnum kálgardinn. Thurfti svo ad stokkva yfir eitt stykki thyrnirunna til ad komast yfir til Lukasar. Thar var allt rólegt, heyrdi ekki eitt gelt. Thad hlaut thó ad koma ad thví og fjórir litlir ódir voru fljótlega maettir á svaedid geltandi. Ég var viss um ad Lukas kaemi út á hverri stundu og thaggadi nidur í theim. En thá hringir gamli í mig og kemur í ljós ad hann er farinn heim til mín ad ná í okkur. Sagdist thá bara aetla ad bída eftir honum tharna á landinu, tjilla med hundunum. Svo vorum thad bara vid, ég og hundarnir fjórir tharna í svona korter, their allir fjórir geltandi allan tímann en stódu kyrrir á sínum stad. Tóku kannski nokkur skref áfram og ég eitt afturábak svona af og til en ég treysti thví ad Lukas kaemi ádur en theim taekist ad reka mig aftur yfir thyrnirunnan og inn í kálgardinn. Thangad til... Hafidi séd 101 dalmatíuhundur? Munidi thegar hundarnir kalla á alla í hverfinu og bidja um adstod? Ég heyrdi ad hundarnir í kring voru farnir ad svara kollum litlu gaejanna og nálgudust hrodum skrefum. Thá var mér ekki til setunnar bodid, en thad hefid audvitad verid versta múvid ad hlaupa af stad, svo ég gekk eins hrodum skrefum afturábak og ég thordi, nádi ad stokkva yfir thyrnirunnann og fór med veggjum (bókstaflega) gegnum kálgardinn, skreid aftur undir girdinguna. Heyrdi geltin áfram í nokkrar mínútur eftir á. Veit ekki hvort ég nenni ad heimsaekja Lukas aftur.