Allt ad gerast, y ararae, que calor

Nú er bara ad klára thetta. Mér var falid ad semja enskuprófin í skólanum og thau eru (naestum) tilbúin. Stompbekkurinn okkar heldur bara nokkud gódum takti og thad verdur sjó í naestu viku. Ég og Lukas erum ordnir sérfraedingar í ad blanda cemento og litli leikvollurinn er nokkurnveginn tilbúinn (thad er ad segja, ef krakkarnir komu ekki og hreyfdu vid vegasaltinu á medan steypan var ad thorna). Vid hofum notid dyggrar adstodar Don Amable, húsvardarins (eini madurinn í skólanum sem ég get alls ekki skilid hvad er ad segja, vid notum táknmál) og eiginkonu hans, Gloriu. Gamli og ódu hundarnir hans fylgjast med okkur ollum stundum og hann kallar eitthvad til okkar sem vid skiljum ekki svona af og til. Vid fáum ad geyma allt dótid okkar í skúrnum theirra og nota thad efni sem thau eiga til. Svo kvedur hann okkur med ordunum: "Ya ya, jovencitos, ya, que les vaya bien! hehehehe! Chiao!"
Sólin skín sem aldrei fyrr og thad sést varla regndropi, nema kannski akkúrat thegar vid hengjum fotin okkar út á snúru. Thad á loksins ad fara ad mála húsid, eins og Pedro er búinn ad vera ad tala um frá thví í janúar. Svo er Pedro og Maria ad hefja heljarinnar avókado og appelsínuraektun á landinu. Traktorinn maetti um daginn og rótadi upp moldinni og vid Pedro hofum verid í thví ad fjarlaegja la mala hierva (illgresi) eins og ódir menn.
Svo halda eróbikk tímarnir okkar áfram og salsad somuleidis. Semsagt bara sama gamla nokkurnveginn.
Vid héldum sudur á bóginn fyrir nokkrum vikum sídan. Fórum til hinnar stórglaesilegu borgar Cuenca. Gamli baerinn er stútfullur af kirkjum og fallegum torgum og svo er svona Jane Austen stemmning vid ána sem rennur í gegn, stórt thjódminjasafn og milljón hostel og gringóar. Ingapirca, rústir Inca og Cañara (hafdi aldrei heyrt thá nefnda ádur) liggja ekki langt frá Cuenca og vid fórum í túr um thaer. Thad virdist sem Inkarnir og Cañararnir hafi lifad í sátt og samlyndi thrátt fyrir ólík trúarbrogd og sidi. Hver hafdi sitt hof, annar hópurinn tilbeid sólina, hinn tunglid. Thar ad auki eru rústirnar stadsettar í stórum dal thar sem sést vel til allra átta (orugglega ekki ad ástaedulausu) og landslagid var stórglaesilegt, graent svo langt sem augad eygdi og gamlir bóndabaeir og dýr hlaupandi um túnin.
Roberto er eins árs í dag og honum til heidurs verdur haldin afmaelisveisla klukkan thrjú (bank, bank, bank), koka og kerti og fleira stud. Hann verdur sennilega grátandi mestallan tímann en mun thó njóta góds af einhverjum nýjum leikfongum. Svo eretta bara búid eftir mánud, gúlp!