Íþróttir, fjallgöngur, salsa og fleira stuð

Í naestu viku byrjar íþróttamót í skólanum og þess vegna var deginum í dag eytt í að opna mótið. Allir bekkirnir voru búnir að velja bekkjarprinsessur sem mættu í fínum kjólum. Það er hefð hér í Ekvador fyrir hátíðlegum ræðuhöldum við öll tækifæri og þá yfirleitt talað um hvað lífið sé stutt, að við eigum að njóta þess, það sem er liðið er liðið og fleira í þeim dúr. Ég ætla alls ekki að gera lítið úr þessari hefð en hún er helvíti tímafrek. Það fór andskotinn hafi það hálfur dagurinn í að kynna þetta mót! Þökkum fyrir góða veðrið, njótum lífsins, gleðjumst saman. Jájá, ok. Búinanáessu!
Annars sýndu krakkarnir mikil tilþrif í spretthlaupinu, sem ég get ímyndað mér að sé talsvert erfiðara á ómalbikuðum vegum þar sem þau eru hlaupandi inni í rykskýi allan tímann.
Allir bekkirnir gáfu sér líka sérstök nöfn í tilefni íþróttavikunnar. Sex ára heita Los Cebollitos (laukarnir, veit ekki hvernig þeim datt það í hug), fimmti bekkur Los Increibles og áttundi bekkur Sport kits (klikkuðu aðeins á stafsetningunni).
Lukas, Lena og ég erum búin að setja upp leiksvæði á (fyrrum) auða svæðinu milli skólans og leikskólans. Lukas og Lena hafa fengið styrki frá vinum og vandamönnum í Þýskalandi og nú erum þarna rólur, rennibraut og hálfgrafin dekk sem er hægt að hoppa á milli. Verð að segja það eins og er, þetta er stór söxess. Hinsvegar reiknuðum við í einfeldni okkar ekki með því að þau mundu fara kannski fimm sex í sömu róluna samtímis og sementið sem við Lukas blönduðum er ekki alveg að höndla þetta. Held við þurfum að grafa það upp og blanda upp á nýtt. :(
Við erum búin að ferðast nánast hverja helgi upp á síðkastið. Fórum til Mindo sem er lítill sætur bær ekki svo langt frá Quito og fórum í zip-line (sem ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að kalla á íslensku). Þá eru bönd strengt milli tveggja trjáa og þú ert festur í og flýgur á milli. Útsýnið var ótrúlegt, allt skógi vaxið, snæviþakin fjöll og blár himinn.
Cotopaxi er næsthæsta fjall Ekvador og hæsta virka eldfjall í heimi. Við gerðumst ekki svo djörf að klifra upp allt fjallið heldur fórum í túristaferð og gengum upp að skálanum, ekki langt frá því þar sem snjórinn byrjar og gangan verður erfiðari. Við vorum upp í 4800 metrum og það var að sjálfsögðu skítakuldi. Svo fengum við að hjóla niður aftur og fórum svo og fengum okkur súkkulaðiköku. Get semsagt ekki sagt að þetta hafi verið nein sérstök afreksferð en við getum þó krossað Cotopaxi af listanum!
Svo um síðustu helgi fórum við aftur til Banos sem er lítill bær við rætur fjallsins Tungurahua. Í þetta sinn fórum við ekki í hjólaferð heldur rafting. Það var geggjað stuð og bátnum hvolfdi aldrei! Við erum semsagt að túrhestast eins og ég veit ekki hvað, áður en sumir þurfa að fara í heim. Það eru bara sex vikur eftir af skólanum.
Svo er ég kominn í bæði salsa og líkamsræktartíma (með fyrrum fjölskyldu Sigrúnar, þ.e.a.s. í líkamsræktinni, ekki salsanu). Ég hef aldrei áður farið í danstíma á ævi minni en þetta er bara nokkuð gaman og sporin ekki svo ógurlega flókin, bara hröð! Á enn erfitt með að gefa til kynna næsta múv án þess að segja neitt. Sjáðu, ég er að toga í vinstri handlegginn á þér! Það þýðir að þú átt að stíga eitt skref aftur á hægri fót, snerta gólfið með vinstri fót, fram með hægri, snúa þér í hring og druslast einhvern veginn aftur í upphafsstöðu! Neinei, þetta kemur.
Og hvernig er það, liggja allir yfir þessari skýrslu heima? Mér sýnist á mbl.is að það sé bara allt að gerast. Nei, annars verið ekkert að segja mér það. Gott að vera bara í fríi frá gullætunum í nokkra mánuði í viðbót.