El oriente, frumskógurinn

Sídasta midvikudag lagdi ég af stad inn í Amazonid. Var búinn ad undirbúa mig, ad mér fannst, grídarlega vel, maetti med skordýrafaelu, gaedbók, vasaljós og videigandi fatnad í Mariscal í Quito thadan sem vid tókum rútuna. Thá tók vid 7 tíma rútuferd nordur á bóginn í átt ad Cuyabena thjódgardinum í Amazoninu, naerri landamaerunum ad Kólumbíu. Herinn stodvadi okkur tvisvar á leidinni og bad um skilríki. Sídan olía fannst á svaedinu á 7. áratugnum hefur verid gengid hart ad frumskóginum og túrisminn er adallega á theim svaedum sem eru minnst spillt af thessum idnadi.
Thegar vid komum ad enda vegarins var bodid upp á hádegismat (hrísgrjón) og svo tók vid klukkutíma ferd í kanóa upp eftir ánni og ad skálanum okkar, Jamu Lodge. Tharna var eitt stykki frakki, tvo stykki ástralar og eitt stykki thjódverji sem endudu med sama guide og vid. Skálinn var gjorsamlega grafinn inn í frumskóginn og starfslidid maelti med thví ad vera ekkert ad leita ad kvikindum í herberginu eda rúminu. Ef madur byrjar ad leita ad theim, thá finnur madur thau! Vid sátum vid matarbordid og vorum ad gaeda okkur á kjoti og kartoflumús (og hrísgrjónum) thegar einhver leit upp og sagdi: "Look, there`s a snake eating a bat!". Og viti menn, tharna var snákur ad háma í sig ledurbloku. Thá sagdi einhver: "Hey look, there`s a tarantula."
Daginn eftir fórum vid í gongutúr gegnum frumskóginn og leidsogumadurinn fraeddi okkur um gang mála í trópikal frumskóginum. (Fródleiksmoli dagsins: Kemur í ljós ad trén thar hafa enga árhringi. :D) Sáum maura, kongulaer og onnur sjaldgaef kvikindi í massavís og af og til glitti í apa. Svo syntum vid í Lago Agrio (Súra vatninu) og fórum á pírenafiska veidar. Aettud ad sjá tennurnar í thessum kvikindum. Til ad veida thá tharf ad setja kjotbita á ongulinn og their eru fljótir ad losa sig svo thad tharf ad hífa thessu kvikindi upp á nóinu. Fórum líka í naeturgongu í gegnum skóginn. Gaedinn bad okkur ad halda okkur í gódri fjarlaegd frá raudum augum. Thad er magnad ad ganga í gegnum frumskóginn í myrkri og ég er engan veginn nógu haefileikaríkur til ad gera thessu gód skil hérna en thetta var svoldid eins og Indiana Jones, nema engir brjaladir Nasistar ad elta okkur. Svo var thad krókudíllinn, thad er held ég óhugnanlegasta dýr sem ég hef séd. Sérstaklega ad sjá hann laedast út úr myrkrinu í áttina ad aumingjalega kanóium okkar seint um kvold.
Sídasta daginn fórum vid í heimsókn í thorp Amazónbúa. Fengum ad sjá hefdbundin hús (ef hús skyldi kalla) í Amazóninu, ekkert nema laufthak og einhverskonar trjágirding í kring. Thad býr hinsvegar enginn í thessu lengur, menn vilja geta farid á netid og horft á Dvd. Fengum ad taka thátt í thví ad búa til yucabraud, allt frá thví ad rífa upp raeturnar yfir í ad hakka yucad nidur í mauk og baka thad á ponnu. Thessu fengum vid svo ad gaeda okkur á med sterkri sósu og túnfisk. Namminamm.
Fórum svo og hittum shamaninn í thorpinu. Hann var vel skreyttur fjodrum og hálsmenum og hélt svolitla raedu um hlutverk shamansins, ad hreinsa burt illa anda og fleira í theim dúr. Hann er bóndi og er bara í thessu djobbi einstaka sinnum thegar einhver tharf á honum ad halda. Virkadi nú hálf loddaralegur fyrir mér ef ég á ad vera alveg hreinskilinn. Hann hreinsadi anda Idu, veifadi pálmavendi yfir hofdinu á henni og song eitthvad furdulegt lag. Hef ekki enn spurt Idu hvort hún finni einhvern mun.
Á Páskadag fengum vid Fanescu í matinn í skálanum en thetta er hefdbundin páskamáltíd í Ekvador. Thetta er thykk súpa med osti, baunum og tólf tegundum af korni sem tákna laerisveinana. Thannig ad vid héldum upp á páskana thrátt fyrir allt. Ekkert súkkuladi samt, bommer.
Sunnudagurinn fór í endalaust ferdalag milli thriggja rúta og trolley og leigubíls. Kom heim til Collaquí og sofnadi um leid.