Meiri skóli, fleiri hundar, meiri hrísgrjón, meiri sól

Það er rigning úti og það er hljómar eins og loftárás á húsið okkar. Maria er að stússa í eldhúsinu og Roberto er að leika sér með kartöflur. Pedro er farinn á taxanum og enginn veit hvenær hann kemur aftur. Vonandi fyrir kvöldmat. Og þó svo að hann mæti í maisstöngla og hrísgrjón á eftir, getur allt eins verið að einhver hringi og biðji um taxa meðan hann er a borða. Þá stekkur hann út og skilur matinn eftir ókláraðan. Svo er ekkert ólíklegt að Mirella komi seint heim og vilji síðan ekkert borða þegar hún kemur, sem á vafalaust eftir að valda Mariu áhyggjum og hún á eftir að vakna kukkan fimm í staðinn fyrir hálfsex til að undirbúa morgunmat. þEgar hún hefur áhyggjur segir hún: Ay, díos mío og ef hún er pirruð segir hún: Ay, karamba (nei, í alvöru). Ég vakna án efa síðastur klukkan hálfsjö.
Ég held að ég hafi ekki verið einn í húsinu nema í svona hálftíma síðan ég kom hingað. Það er alltaf einhver heima. Fólk kemur og fer, Pedro í og úr sendiferðum á bílnum, Maria til og frá Quito, en það er alltaf einhver heima, að minnsta kosti Roberto.
Alli dagar í skólanum byrja þannig að nemendum er stillt upp í raðir eftir bekkjum og annaðhvort lesin ljóð eða þjóðsöngurinn spilaður.
Svo byrja kennslustundirnar. Ég hef mest verið með þriðja bekk og að aðstoða Mónicu í enskutímum. Er farinn að þekkja vandræðagemsana með nafni og er búinn að mastera boðháttinn. Það er ekkert mál að aðstoða krílin við verkefnin sín þegar kennarinn er á staðnum. Það er hinsvegar verra þegar ég er einn með bekkinn, þá má ekki líta af þeim og þau eru farin að hella lími yfir hendurnar á sér. Blóta stundum á íslensku til að róa mig niður. Verst er þegar ég á að kenna þeim spænsku. Það er eins og eitthvað djók að kennarinn treysti mér fyrir því. Enskan gengur langbest, enda erum við með eldri krakka í því fagi. Bókasafnið er komið í notkun og enskustofan nýskreytt.
Ekvadorbúar bæta dúlluendingunum ito og ita við öll orð þar með talið nöfn og nota líka greini fyrir framan þau. Kennararnir í skólanum kalla mig ýmist El Oskarito eða Oskitar (sem ég er ekki hrifinn af). Lukitas, Sandrita, Maurita o.s.frv. Hef fengið mjög fáar spurningar um Ísland. Fyrir flestum erum við sjálfboðaliðarnir einfaldlega frá Evrópu. Rétt eins og Suður-Ameríku er ekki til í fréttuum heima, er Evrópa ekki til í fréttunum hérna. Þær fáu fréttir sem koma frá Evrópu fjalla yfirleitt um það hvað það sé ógeðslega kalt þar.
Síðustu helgi keyrðum við suður á bóginn til Banos. Banos er tiltölulega lítill bær ofan í djúpum dal. Hlíðarnar eru fjallbrattar og skógi vaxnar og héðan er hægt að fara í hjólatúra eftir þjóðveginum. Við fórum í dagsferð og ekki veitti af smá líkamsrækt. Fórum 18 km og þóttumst nokkuð góð bara. Fraumdan er Semana Santa, kemur í ljós að skólarnir gefa frí í heila viku. Vúúúúhúú!!!