Escuela 24 de julio, Carnaval de agua og ströndin í Manta

Hvar á ég að byrja? Er byrjaður í verkefninu mínu, enskukennslu í Escuela 24 de julio. Það hefur reyndar ekki reynst vera sérstaklega mikil enskukennsla, meira svona aðstoð eftir þörfum hér og þar. Thetta hefur bara gengid furdu vel held ég mìdad vid spaenskukunnáttu mína, thó med undantekningum. Fyrsta daginn var ég settur beint á leikskólann. Lena var farin í frí svo að konan heimtaði að ég tæki við klukkutíma enskutíma fyrir 5 ára krakka á morgnana. Þegar ég mætti á svæðið gengu báðar kennslukonurnar beint út og komu ekki aftur fyrr en tíminn var búinn. Ef tíma skyldi kalla, var sjálfur að ströggla við að skilja verkefnin í bókinni sem leikskólakrakkarnir áttu að gera. Thetta hefur samt gengid miklu betur med thridja og fjorda bekk, thau eru adeins skyrmaeltari og eru tilbuin ad endurtaka. Síðan hef ég verið aðstoðarkennari í 2. 3. 5. og 7. bekk. Það eru svona 120 krakkar í skólanum þannig að það er mikið fjör í frímínútum. Einu sinni sátum ég og Lukas, sjálfboðaliði frá Þýskalandi á tröppunum í skólanum í hléinu og vorum að spjalla þegar að við sjáum allt kennaraliðið setjast upp í bíl skólastjórans og keyra burt. Þetta var svona tveimur mínútum áður en tíminn byrjaði og hundrað krakkar hlaupandi um lóðina. Kom í ljós að kennararnir höfðu farið að tína ber. Kennararnir eru mjög almennilegir og hjálpsamir en svaka harðir sumir við krakkana. Það er mikið öskrað. Það eru allt aðrar manneskjur sem ég mæti í tíma en á kennarastofunni. Krakkarnir eru krutt, og ekkert sérstaklega óthaeg held ég midad vid íslenskan standart. Svo er margt annad i gangi. Nú er verið að setja upp bókasafnið í skólanum og að því tilefni var allt hreinsað og málað og svo á að flokka bækurnar og hafa sérstaka tíma á bókasafninu. Við Lukas erum að plana að hafa landafræðitíma og hugsanlega stomp tíma líka þó að að verði sennilega algjört kaos ef ég þekki þessa krakkaskratta rétt.
Um daginn stóð ég og var að bíða eftir rútu þegar svona tíu ára stelpa hljóp allt í einu upp að mér og kastaði yfir mig heilli fötu af vatni. Varð satt að segja frekar pirraður. Síðan fór ég að taka eftir því að allir voru hellandi vatni yfir hvorn annan. Gamlir menn hlupu glottandi á eftir smákrökkum með vatnsbala í höndunum. Hin fimmtán daga hátið Carnaval de agua var hafin. Mér hefur ekki enn tekist að skilja hvaðan þessi hefð er komin en krakkarnir eru búnir að vera að skvetta vatni og sprauta froðu úr brúsum hægri vinstri síðan ég byrjaði í skólanum. Carnaval helgin er mikil ferða- og djammhelgi og mánudagur og þriðjudagur almennir frídagar. Við sjálfboðaliðarnir ákváðum á síðustu stundu að skella okkur á ströndina. Eftir margra tíma leit á netinu höfðum við ekkert í höndunum en svo var Eva svo klók að hafa upp á hosteli í Manta við ströndina. Fjölskyldan mín hjálpaði við að finna rútu því að einn frændinn sagðist vera á leið til Manta og að hann hefði pláss fyrir tíu sjálfboðaliða. Um níuleytið daginn áður en við áttum að fara hringir frændinn og segir að þetta hafi allt verið misskilningur, hann hafi ekki verið á leiðinni til Manta heldur í þveröfuga átt. Ég tók nett æðiskast, tempraðist samt vegna þess að ég kann ekki nógu mörg ljót orð á spænsku. Eyddum kvöldinu í örvæntingarfulla leit að öðrum vagni en enduðum þó með að finna einn lausan einkabíl. Við hringdum í Roberto og hann var mættur með bílinn 10 mínútum síðar til sýnis, klukkan ellefu um kvöld. Daginn eftir kom allt liðið heim til fjölskyldunnar minnar í mat. Maria var hörð á thví að elda ofan í alla tíu. Svo hentum við okkur af stað. Þegar við komum til Manta níu tímum síðar kom í ljós að hostelið sem við höfðum bókað var ekki til. Þetta tilkynnti okkur einhver random náungi sem benti á að við gætum gist á hótelinu hans fyrir helmingi meiri pening. Urðum að þiggja það. Það var hinsvegar ekki hægt að kvarta yfir því hóteli, beint fyrir framana ströndina og læti (bókstaflega, tónlistin í botni klukkan átta á morgnana). Roberto vildi aftur á móti ekki sætta sig við að við borguðum svona mikið og skutlaði okkur á hostel í Manta sem kostaði ekki neitt og var fínt. Tókum nokkrar góðar strandferðir með Ekvadorskum vinum, Pepe og Ivan, sem við kynntumst á hótelinu. Þeir fóru með okkur á tvær strendur og í bæði skiptin vorum við einu gringóarnir á svæðinu. Makaði á mig sólarvörn númer 50 við öll tækifæri en brann samt. Býst ekki við neinni brúnku. Þetta gekk betur hjá sumum. Nú er vatnshátíðin búin og strandferðinni lokið og meiri skóli á morgun.