Quito

11. janúar
Þá er ferðin hafin. Á leiðinni út á Keflavíkurflugvöll var rok og rigning. Það spillti ekki fyrir gleði minni yfir því ad vera á forum. Flugið til New York gekk nokkurnveginn vandræðalaust fyrir sig. Eftir allar hryllingssögurnar af bandaríska tollinum bjóst ég hálfpartinn við einhverri 1984 stemmningu en þetta var nú ekki svo ólíkt því sem gengur og gerist annarsstaðar. Reyndar fyrir utan fingrafaraskannann og gæjana sem spyrja alla: Hvað ert þú að fara að gera? Af hverju ertu hérna?!
Una kom og náði í mig á flugvöllinn. Við tókum yellow cab heim til hennar í Brooklyn. Kósí íbúð í brownstone-stíl á annarri hæð sem hún deilir með japanskri stelpu. Við rukum út og hentum okkur inn á einhvern tælenskan stað. Borðuðum núðlur með prjónum og læti. Sólarhringurinn var algjörlega kominn í rugl og ég fór ekki að sofa fyrr en um fjögurleytið á mínum tíma. Var enn hálfringlaður þegar ég vaknaði klukkan sex daginn eftir. Una hafði pantað bíl frá einverju fyrirtæki en þá voru bara tveir menn mættir og báðir á því að þeir „ættu mig“. Okkur tókst þó að koma þeim í skilning um að við værum á leið út á völl NÚNA til að ná FLUGI. Og annar gæjinn lullaði vonsvikinn í burtu (hann var þegar farinn að tefja umferð og tveir bílar voru flautandi fyrir aftan hann). Náði ágætis yfirsýn yfir skýjakljúfana á Manhattan úr fjarlægð á leiðinni út á flugvöll en það var nú allt sem ég sá af New York. Í hreinskilni var þessi dagur frekar langur og leiðinlegur. Eftir flugið til Miami tók við meira hangs þar. (sá Miami vel ofan frá og hugsaði strax um rauðhærða fíflið (ekki pabba)(ekki Sunnefu)). Ég var kani og fékk mér blueberry muffin og coffee. Vélinni seinkaði um meira en tvo tíma. Það var flott að sjá Quito úr lofti þegar við loksins komum þangað, sérstaklega fjallið, Pitichincha (eða eitthvað álíka). Gina frá ICYE tók á móti mér á flugvellinum. Ég kom degi of snemma svoleiðis að hún leyfði mér að gista hjá sér. Þar að auki sagði hún við mig þegar hún sá mig: Wow, you‘ve gotta be one of our lightest packers ever! Maður er ekkert að taka óþarfa drasl með sér :). Hún býr í lítilli íbúð í „nýja hverfinu“. Andyrrid er eins og a hoteli. Eins og áður segir er ég enn sem komið er eini nýji skiptineminn hérna og er því einn að væbblast hérna á gistiheimilinu í Quito núna. Hlakka til að hitta Sigrúnu Ingu á eftir.
Gina er búin að fræða mig aðeins um matarmenningu Ecuadorbúa. Þeir elska hrísgrjón. Þeir elska kartöflur. Hrísgrjón í öll mál, súpa á morgnana, t.d. salat og kjöt og hrísgrjón í hádeginu en hér er hádegisverður aðal máltíð dagsins. Hún talaði líka mjög vel bæði um Collaquí (koíjakí) og fjölskylduna mína. Þau eru öll geðveikt "awesome". Gina er mjög kraftmikil og jákvæð manneskja.
Hún gaf mér kóka-te sem hún sagði að ætti að koma í veg fyrir að mér liði illa út af thvi hversu hatt borgi ner yfir sjávarmáli. Mér fannst þetta nú satt að segja frekar braglaust sull en hún sagði að þetta væri „aquired taste“. Ég gerði áðan mína fyrstu alvöru tilraun til að eiga samtal á spænsku og það gekk frekar brösulega en ég skildi þó megin inntakið. Allavega, batteríið er að klárast, meira seinna!