Thá er komid ad sídasta hluta thessa aevintýris, Perú. Thangad hefur mig langad ad koma alveg sídan ég las fangarnir í sólhofinu í den. Ferdafélagi minn, Anna frá Dinamarca, var heldur ekkert lítid spennt. Hennar fyrstu kynni af landinu voru í gegnum hid marmeladielskandi ofurkrútt Paddington, en gamli ku vera frá Perú. Eins vel heppnud og ferdin var, var fyrsti dagurinn, og rúmlega thad, eitt stórt ferdalag í toxum, rútum og flugvélum. Fengum ódýra flugmida frá Guayaquil í Ekvador og tókum svona 10 tíma rútu thangad. Flugum svo til Lima thar sem vid hofdum nokkra klukkutíma til ad skoda okkur um og notudum tímann adallega til ad tékka á Monasterio de San Fransisco. Thar sáum vid fullt af eldgomlum bókum og líka fullt af beinagrindum, ollu smekklega radad upp til ad gledja augad. (!) Kirkjan er frá 17. old og hefur stadid nokkud vel af sér thrjá jardskjálfta, thann sídasta 1970. Svo var tharna stórt málverkasafn og einskonar kastalagardur. Semsagt, det var dejligt.
Svo vildi daninn náttúrulega fá bjór, thannig ad vid fórum og keyptum Cuzqueña og horfdum á HM á risaskjá á Plaza de armas. Svo var thad lengsta rútuferd lífs míns, 22 tímar, til Cuzco. Á leidinni var sýnd mynd um stokkbreytt skrímsli sem reyndu ad drepa einhverja hippa í útileigu. Thetta var omurleg mynd. Vid vorum ansi myglud eftir thá ferd.
Cuzco var minni en ég bjóst vid og ekki spillt af einverjum ljótum kommúnistablokkum, eins og Lima. Féll bara mjog vel ad landslaginu í kring. Borgin er hinsvegar illa spillt af gringóaflódi og oll verd haerri en annarsstadar í Perú eda Ekvador. Nádum thó ad prútta hostelid okkar úr 60 soles nidur í 25 sem hlýtur ad teljast nokkud gott. "If you visit only one site in Cuzco, make it these Inca ruins" sagdi Lonely planet og vid fylgdum ad sjálfsogdu hennar heilogu ordum. Qorikancha heita thaer og er ad finna í grunni Santo domingo kirkjunnar. Thar er haegt ad sjá ýmisar byggingar Inkanna thar sem veggjum hefur verid radad svo listilega saman ad ekki kaemist hnífsblad milli steinanna. Allt dótid var thakid gulli thangad til, jú thid gátu rétt, Spánverjarnir maettu á svaedid.
Svo var haldid til Macchu Picchu. Kvoldid ádur tókum vid lestina til Aguas calientes og voknudum sídan eldsenmma um morguninn til ad ganga upp til Macchu Picchu. Thad var kolnidamyrkur til ad byrja med og ekkert nema einn og einn geltandi hundur á vegi okkar. Ég hélt ad ég vaeri bara nokkud gódur gongumadur en thetta var hevíti erfid ganga, thós vo ad hún taeki undir klukkutíma. Veit ekki hvort thad var loftslagid eda eitthvad (jú, segjum thad, thetta var loftslagid) en vid komum ormagna upp ad innganginum. Sem betur fer má alltaf treysta á thad ad leidsogumadurinn sé seinn og hann brást okkur ekki. Túrinn var gódur. Vid fengum ad vita alt um ferdir bretans Bingham, hvernig hann fann stadinn med adstod sveitapilts árid 1911. Rústirnar sjálfar eru stórar og tharna eru fórnarhof, gesthús, sérstakt hús fyrir dverga, gardar og borgarmúrar og vakthús og ég veit ekki hvad og hvad. Macchu Picchu var svona Inkaelítuborg thar sem adeins mjog mikilvaegt fólk fékk ad búa og sótsvartur almúginn gat bara komid í stuttar heimsóknir eda til ad vinna eda faera fórnir. Stadsetningin er frábaer, útsýni til alla átta yfir skóginn og nidur ad ánni og háir klettahamrar í allar áttir. Spánverjarnir fundu borgina aldrei. Vid hlid rústanna er tindurinn WaynaPicchu og vid gengum upp thverbrattar troppurnar og fengum enn svakalegra útsýni uppi á toppnum. Einhvernveginn hefur Inkunum tekist ad drosla bygginarefni upp í hlídarnar thví thar er líka ad finna nokkur hof. Their komust varla naer gudunum en thetta.
Svo var farid aftur til Cuzco og markadirnir heimsóttir. Anna var rosalega hord í prúttinu og solumennirnir somuleidis, baedi voru tilbúin ad berjast med kjafti og klóm um einn dollara. Daginn eftir fórum vid í reidtúr í sveitinni. Thad var sem betur fer enginn túrstabragur á thessu, gengum eftir litlum moldarstíg inn ad bóndabaenum, hoppudum á bak, ad sjálfsogdu án hjálma. Gaedinn var líka hress, fraeddi mig um thad hvad Perúski herinn vaeri miklu betri en Ekvadorski herinn. Hestarnir voru eins og vinnuvélar, héldu bara áfram eftir fyrirfram ákvedinni leid, fóru bara út af henni til ad reyna ad taka fram úr hinum. Vedrid var gott og vid fórum af baki til ad skoda Christo blanco, Hvíta-Jesús, sem vakir yfir Cuzco. Vid kvoddum Cuzco og tókum adra svakalega rútuferd aftur til Lima. Svo vorum vid maett út á flugvoll til ad taka vélina til baka. Thá reyndist fluginu hafa verid frestad og thá neyddist flugfélagid koma okkur einhversstadar um nóttina. Thetta einhversstadar var Hotel Meliá. Thad er allt úr marmara í andyrrinu og thar er líka flygill. Einu sinni fór ég inn í lyftuna og madur ýtti á takkann fyrir mig. Vid maettum tharna med skítgu fotin okkar og plastpokana og thad var ollu starfslidinu ljóst ad vid vorum tharna á vegum flugfélagsins. Thad var bara hladbord í oll mál og heit sturta. Thad voru ekki einu sinni rúdur í gluggunum á hostelinu sem vid vorum á daginn ádur. Thetta var semsagt bara gaman. Svo flugum vid heim og hefdum ekki geta verid sáttari med vikuna.
Nú er bara EINN DAGUR EFTIR í Ekvador og thetta er allt mjog súrrealískt. Vid fórum sídustu ferdina okkar um helgina, á strondina í Montanita og svo bara tveir dagar í vidbót í Collaquí. Veit eiginlega ekki alveg hvad ég á ad gera, hvort ad ég á ad reyna ad nýta tímann til ad gera allt sem ég á eftir ad gera í Quito. Sem er ekki margt. Thad vantar allavega gjafir fyrir Collaquí-fjolskylduna og veggjarbrot handa pabba. Thad eru verkefni dagsins.
Svo ad hér med líkur thessu Ekvadoraevintýri og thar med Ekvadorblogginu. Vona ad einhver hafi haft gaman af ad lesa thetta og sjáumst heima! Hasta luegito!
mánudagur, 19. júlí 2010
þriðjudagur, 22. júní 2010
Frábaerar búdir, helvítis hundar
Thá er "final camp" lokid. Thar sameinudust 6 mánada og 12 mánada sjálfbodalidar. Med odrum ordum: vid og svona tuttuguogeitthvad thjódverjar, ad sjálfsogdu maettir med ársbirgdir af bjór í skottinu og syngjandi thýsk fótboltalog langt fram á nótt (thó their hafi reyndar tapad á móti Serbíu á fostudaginn). Búdirnar voru haldnar á bóndabaenum, thar sem sumir sjálfbodalidanna eru ad vinna, nordan af Quito. Vid toludum um fjolskyldur, skóla, Ekvador, Ísland, Thýskaland, kjúkling og hrísgrjón. Allt saman endadi med lokaathofn thar sem klassíkinni Que bonito es esta vida! var blastad og vid tókum vid pappírum til marks um ad vid hefdum lokid storfum. Thad var brjálad stud og madur bara med boggum hildar yfir thví ad vera á forum.
Medal annara verkefna um helgina var ad finna thad sem madur átti eftir ad sakna frá Ekvador (fjolskylda og sjálfbodalidar, sól, ávextir, krakkarnir, ofsodid pasta) og svo thad sem madur átti gladur eftir ad kvedja. Hjá mér voru helv hundarnir thar efst á lista. Eina ástaedan fyrir thví ad ég fer ekki reglulega í gonguferdir gegnum Collaquí, medfram maís, avókado, og appelsínutrjám, med heidan himinn og gamla steinkofa á vegarkantinum, er sú ad helv hundarnir koma hlaupandi geltandi á odru hverju horni. Thó ad theirra hlutverk sé ad gaeta húsanna, stafar greinilega alveg jafnmikil ógn af manni ef madur er bara á roltinu upp eftir veginum. Their eru líka ástaeda thess ad ég heimsaeki félaga minn, Lukas, mjog sjaldan. Ég mun aldrei gleyma thví thegar ég reyndi í fyrsta skipti ad koma mér gegnum thronga veginn upp ad húsinu hans. Thar eru allavega svona fimmtán hundar í kring. Ad hefja gonguna eftir thessum litla vegi er svona eins og ad stugga vid dominókubbi. Einn hundur byrjar ad gelta, hinir verda aestir og koma líka hlaupandi og svo framvegis. Ég var umkringdur af svona tíu geltandi hundum thegar Lukas kom og bjargadi mér. Sem betur fer gera their sjaldan nokkud ef thú ograr theim ekki en their eru ekkert minna ógnvekjandi fyrir thad.
Í dag neyddist ég til ad fara enn og aftur í gegnum thetta hundahelvíti. Málid var nefnilega ad vid Lukas vedjudum vid hóstsystu mína, Mireyu, um thad ad sá sem vaeri ekki maettur í fótbolta hjá Lukasi klukkan thrjú thyrfti ad borga bjór og pizzu. Var bara sáttur og sigurviss í vedmálinu thangad til ég mundi eftir helv hundunum. Mér datt hinsvegar snjallraedi í hug. Ákvad ad fara ekki eftir litla thronga veginum heldur stelast bara gegnum kálgardinn hjá nágrannanum og komast thannig inn á landid theirra og sídan ad húsinu. Fór tharna einu sinni ádur vandraedalaust, ádur en kálgardurinn kom. Ég skreid undir girdinguna og komst vandraedalaust í gegnum kálgardinn. Thurfti svo ad stokkva yfir eitt stykki thyrnirunna til ad komast yfir til Lukasar. Thar var allt rólegt, heyrdi ekki eitt gelt. Thad hlaut thó ad koma ad thví og fjórir litlir ódir voru fljótlega maettir á svaedid geltandi. Ég var viss um ad Lukas kaemi út á hverri stundu og thaggadi nidur í theim. En thá hringir gamli í mig og kemur í ljós ad hann er farinn heim til mín ad ná í okkur. Sagdist thá bara aetla ad bída eftir honum tharna á landinu, tjilla med hundunum. Svo vorum thad bara vid, ég og hundarnir fjórir tharna í svona korter, their allir fjórir geltandi allan tímann en stódu kyrrir á sínum stad. Tóku kannski nokkur skref áfram og ég eitt afturábak svona af og til en ég treysti thví ad Lukas kaemi ádur en theim taekist ad reka mig aftur yfir thyrnirunnan og inn í kálgardinn. Thangad til... Hafidi séd 101 dalmatíuhundur? Munidi thegar hundarnir kalla á alla í hverfinu og bidja um adstod? Ég heyrdi ad hundarnir í kring voru farnir ad svara kollum litlu gaejanna og nálgudust hrodum skrefum. Thá var mér ekki til setunnar bodid, en thad hefid audvitad verid versta múvid ad hlaupa af stad, svo ég gekk eins hrodum skrefum afturábak og ég thordi, nádi ad stokkva yfir thyrnirunnann og fór med veggjum (bókstaflega) gegnum kálgardinn, skreid aftur undir girdinguna. Heyrdi geltin áfram í nokkrar mínútur eftir á. Veit ekki hvort ég nenni ad heimsaekja Lukas aftur.
Medal annara verkefna um helgina var ad finna thad sem madur átti eftir ad sakna frá Ekvador (fjolskylda og sjálfbodalidar, sól, ávextir, krakkarnir, ofsodid pasta) og svo thad sem madur átti gladur eftir ad kvedja. Hjá mér voru helv hundarnir thar efst á lista. Eina ástaedan fyrir thví ad ég fer ekki reglulega í gonguferdir gegnum Collaquí, medfram maís, avókado, og appelsínutrjám, med heidan himinn og gamla steinkofa á vegarkantinum, er sú ad helv hundarnir koma hlaupandi geltandi á odru hverju horni. Thó ad theirra hlutverk sé ad gaeta húsanna, stafar greinilega alveg jafnmikil ógn af manni ef madur er bara á roltinu upp eftir veginum. Their eru líka ástaeda thess ad ég heimsaeki félaga minn, Lukas, mjog sjaldan. Ég mun aldrei gleyma thví thegar ég reyndi í fyrsta skipti ad koma mér gegnum thronga veginn upp ad húsinu hans. Thar eru allavega svona fimmtán hundar í kring. Ad hefja gonguna eftir thessum litla vegi er svona eins og ad stugga vid dominókubbi. Einn hundur byrjar ad gelta, hinir verda aestir og koma líka hlaupandi og svo framvegis. Ég var umkringdur af svona tíu geltandi hundum thegar Lukas kom og bjargadi mér. Sem betur fer gera their sjaldan nokkud ef thú ograr theim ekki en their eru ekkert minna ógnvekjandi fyrir thad.
Í dag neyddist ég til ad fara enn og aftur í gegnum thetta hundahelvíti. Málid var nefnilega ad vid Lukas vedjudum vid hóstsystu mína, Mireyu, um thad ad sá sem vaeri ekki maettur í fótbolta hjá Lukasi klukkan thrjú thyrfti ad borga bjór og pizzu. Var bara sáttur og sigurviss í vedmálinu thangad til ég mundi eftir helv hundunum. Mér datt hinsvegar snjallraedi í hug. Ákvad ad fara ekki eftir litla thronga veginum heldur stelast bara gegnum kálgardinn hjá nágrannanum og komast thannig inn á landid theirra og sídan ad húsinu. Fór tharna einu sinni ádur vandraedalaust, ádur en kálgardurinn kom. Ég skreid undir girdinguna og komst vandraedalaust í gegnum kálgardinn. Thurfti svo ad stokkva yfir eitt stykki thyrnirunna til ad komast yfir til Lukasar. Thar var allt rólegt, heyrdi ekki eitt gelt. Thad hlaut thó ad koma ad thví og fjórir litlir ódir voru fljótlega maettir á svaedid geltandi. Ég var viss um ad Lukas kaemi út á hverri stundu og thaggadi nidur í theim. En thá hringir gamli í mig og kemur í ljós ad hann er farinn heim til mín ad ná í okkur. Sagdist thá bara aetla ad bída eftir honum tharna á landinu, tjilla med hundunum. Svo vorum thad bara vid, ég og hundarnir fjórir tharna í svona korter, their allir fjórir geltandi allan tímann en stódu kyrrir á sínum stad. Tóku kannski nokkur skref áfram og ég eitt afturábak svona af og til en ég treysti thví ad Lukas kaemi ádur en theim taekist ad reka mig aftur yfir thyrnirunnan og inn í kálgardinn. Thangad til... Hafidi séd 101 dalmatíuhundur? Munidi thegar hundarnir kalla á alla í hverfinu og bidja um adstod? Ég heyrdi ad hundarnir í kring voru farnir ad svara kollum litlu gaejanna og nálgudust hrodum skrefum. Thá var mér ekki til setunnar bodid, en thad hefid audvitad verid versta múvid ad hlaupa af stad, svo ég gekk eins hrodum skrefum afturábak og ég thordi, nádi ad stokkva yfir thyrnirunnann og fór med veggjum (bókstaflega) gegnum kálgardinn, skreid aftur undir girdinguna. Heyrdi geltin áfram í nokkrar mínútur eftir á. Veit ekki hvort ég nenni ad heimsaekja Lukas aftur.
laugardagur, 12. júní 2010
Allt ad gerast, y ararae, que calor
Nú er bara ad klára thetta. Mér var falid ad semja enskuprófin í skólanum og thau eru (naestum) tilbúin. Stompbekkurinn okkar heldur bara nokkud gódum takti og thad verdur sjó í naestu viku. Ég og Lukas erum ordnir sérfraedingar í ad blanda cemento og litli leikvollurinn er nokkurnveginn tilbúinn (thad er ad segja, ef krakkarnir komu ekki og hreyfdu vid vegasaltinu á medan steypan var ad thorna). Vid hofum notid dyggrar adstodar Don Amable, húsvardarins (eini madurinn í skólanum sem ég get alls ekki skilid hvad er ad segja, vid notum táknmál) og eiginkonu hans, Gloriu. Gamli og ódu hundarnir hans fylgjast med okkur ollum stundum og hann kallar eitthvad til okkar sem vid skiljum ekki svona af og til. Vid fáum ad geyma allt dótid okkar í skúrnum theirra og nota thad efni sem thau eiga til. Svo kvedur hann okkur med ordunum: "Ya ya, jovencitos, ya, que les vaya bien! hehehehe! Chiao!"
Sólin skín sem aldrei fyrr og thad sést varla regndropi, nema kannski akkúrat thegar vid hengjum fotin okkar út á snúru. Thad á loksins ad fara ad mála húsid, eins og Pedro er búinn ad vera ad tala um frá thví í janúar. Svo er Pedro og Maria ad hefja heljarinnar avókado og appelsínuraektun á landinu. Traktorinn maetti um daginn og rótadi upp moldinni og vid Pedro hofum verid í thví ad fjarlaegja la mala hierva (illgresi) eins og ódir menn.
Svo halda eróbikk tímarnir okkar áfram og salsad somuleidis. Semsagt bara sama gamla nokkurnveginn.
Vid héldum sudur á bóginn fyrir nokkrum vikum sídan. Fórum til hinnar stórglaesilegu borgar Cuenca. Gamli baerinn er stútfullur af kirkjum og fallegum torgum og svo er svona Jane Austen stemmning vid ána sem rennur í gegn, stórt thjódminjasafn og milljón hostel og gringóar. Ingapirca, rústir Inca og Cañara (hafdi aldrei heyrt thá nefnda ádur) liggja ekki langt frá Cuenca og vid fórum í túr um thaer. Thad virdist sem Inkarnir og Cañararnir hafi lifad í sátt og samlyndi thrátt fyrir ólík trúarbrogd og sidi. Hver hafdi sitt hof, annar hópurinn tilbeid sólina, hinn tunglid. Thar ad auki eru rústirnar stadsettar í stórum dal thar sem sést vel til allra átta (orugglega ekki ad ástaedulausu) og landslagid var stórglaesilegt, graent svo langt sem augad eygdi og gamlir bóndabaeir og dýr hlaupandi um túnin.
Roberto er eins árs í dag og honum til heidurs verdur haldin afmaelisveisla klukkan thrjú (bank, bank, bank), koka og kerti og fleira stud. Hann verdur sennilega grátandi mestallan tímann en mun thó njóta góds af einhverjum nýjum leikfongum. Svo eretta bara búid eftir mánud, gúlp!
Sólin skín sem aldrei fyrr og thad sést varla regndropi, nema kannski akkúrat thegar vid hengjum fotin okkar út á snúru. Thad á loksins ad fara ad mála húsid, eins og Pedro er búinn ad vera ad tala um frá thví í janúar. Svo er Pedro og Maria ad hefja heljarinnar avókado og appelsínuraektun á landinu. Traktorinn maetti um daginn og rótadi upp moldinni og vid Pedro hofum verid í thví ad fjarlaegja la mala hierva (illgresi) eins og ódir menn.
Svo halda eróbikk tímarnir okkar áfram og salsad somuleidis. Semsagt bara sama gamla nokkurnveginn.
Vid héldum sudur á bóginn fyrir nokkrum vikum sídan. Fórum til hinnar stórglaesilegu borgar Cuenca. Gamli baerinn er stútfullur af kirkjum og fallegum torgum og svo er svona Jane Austen stemmning vid ána sem rennur í gegn, stórt thjódminjasafn og milljón hostel og gringóar. Ingapirca, rústir Inca og Cañara (hafdi aldrei heyrt thá nefnda ádur) liggja ekki langt frá Cuenca og vid fórum í túr um thaer. Thad virdist sem Inkarnir og Cañararnir hafi lifad í sátt og samlyndi thrátt fyrir ólík trúarbrogd og sidi. Hver hafdi sitt hof, annar hópurinn tilbeid sólina, hinn tunglid. Thar ad auki eru rústirnar stadsettar í stórum dal thar sem sést vel til allra átta (orugglega ekki ad ástaedulausu) og landslagid var stórglaesilegt, graent svo langt sem augad eygdi og gamlir bóndabaeir og dýr hlaupandi um túnin.
Roberto er eins árs í dag og honum til heidurs verdur haldin afmaelisveisla klukkan thrjú (bank, bank, bank), koka og kerti og fleira stud. Hann verdur sennilega grátandi mestallan tímann en mun thó njóta góds af einhverjum nýjum leikfongum. Svo eretta bara búid eftir mánud, gúlp!
föstudagur, 21. maí 2010
Íþróttir, fjallgöngur, salsa og fleira stuð
Í naestu viku byrjar íþróttamót í skólanum og þess vegna var deginum í dag eytt í að opna mótið. Allir bekkirnir voru búnir að velja bekkjarprinsessur sem mættu í fínum kjólum. Það er hefð hér í Ekvador fyrir hátíðlegum ræðuhöldum við öll tækifæri og þá yfirleitt talað um hvað lífið sé stutt, að við eigum að njóta þess, það sem er liðið er liðið og fleira í þeim dúr. Ég ætla alls ekki að gera lítið úr þessari hefð en hún er helvíti tímafrek. Það fór andskotinn hafi það hálfur dagurinn í að kynna þetta mót! Þökkum fyrir góða veðrið, njótum lífsins, gleðjumst saman. Jájá, ok. Búinanáessu!
Annars sýndu krakkarnir mikil tilþrif í spretthlaupinu, sem ég get ímyndað mér að sé talsvert erfiðara á ómalbikuðum vegum þar sem þau eru hlaupandi inni í rykskýi allan tímann.
Allir bekkirnir gáfu sér líka sérstök nöfn í tilefni íþróttavikunnar. Sex ára heita Los Cebollitos (laukarnir, veit ekki hvernig þeim datt það í hug), fimmti bekkur Los Increibles og áttundi bekkur Sport kits (klikkuðu aðeins á stafsetningunni).
Lukas, Lena og ég erum búin að setja upp leiksvæði á (fyrrum) auða svæðinu milli skólans og leikskólans. Lukas og Lena hafa fengið styrki frá vinum og vandamönnum í Þýskalandi og nú erum þarna rólur, rennibraut og hálfgrafin dekk sem er hægt að hoppa á milli. Verð að segja það eins og er, þetta er stór söxess. Hinsvegar reiknuðum við í einfeldni okkar ekki með því að þau mundu fara kannski fimm sex í sömu róluna samtímis og sementið sem við Lukas blönduðum er ekki alveg að höndla þetta. Held við þurfum að grafa það upp og blanda upp á nýtt. :(
Við erum búin að ferðast nánast hverja helgi upp á síðkastið. Fórum til Mindo sem er lítill sætur bær ekki svo langt frá Quito og fórum í zip-line (sem ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að kalla á íslensku). Þá eru bönd strengt milli tveggja trjáa og þú ert festur í og flýgur á milli. Útsýnið var ótrúlegt, allt skógi vaxið, snæviþakin fjöll og blár himinn.
Cotopaxi er næsthæsta fjall Ekvador og hæsta virka eldfjall í heimi. Við gerðumst ekki svo djörf að klifra upp allt fjallið heldur fórum í túristaferð og gengum upp að skálanum, ekki langt frá því þar sem snjórinn byrjar og gangan verður erfiðari. Við vorum upp í 4800 metrum og það var að sjálfsögðu skítakuldi. Svo fengum við að hjóla niður aftur og fórum svo og fengum okkur súkkulaðiköku. Get semsagt ekki sagt að þetta hafi verið nein sérstök afreksferð en við getum þó krossað Cotopaxi af listanum!
Svo um síðustu helgi fórum við aftur til Banos sem er lítill bær við rætur fjallsins Tungurahua. Í þetta sinn fórum við ekki í hjólaferð heldur rafting. Það var geggjað stuð og bátnum hvolfdi aldrei! Við erum semsagt að túrhestast eins og ég veit ekki hvað, áður en sumir þurfa að fara í heim. Það eru bara sex vikur eftir af skólanum.
Svo er ég kominn í bæði salsa og líkamsræktartíma (með fyrrum fjölskyldu Sigrúnar, þ.e.a.s. í líkamsræktinni, ekki salsanu). Ég hef aldrei áður farið í danstíma á ævi minni en þetta er bara nokkuð gaman og sporin ekki svo ógurlega flókin, bara hröð! Á enn erfitt með að gefa til kynna næsta múv án þess að segja neitt. Sjáðu, ég er að toga í vinstri handlegginn á þér! Það þýðir að þú átt að stíga eitt skref aftur á hægri fót, snerta gólfið með vinstri fót, fram með hægri, snúa þér í hring og druslast einhvern veginn aftur í upphafsstöðu! Neinei, þetta kemur.
Og hvernig er það, liggja allir yfir þessari skýrslu heima? Mér sýnist á mbl.is að það sé bara allt að gerast. Nei, annars verið ekkert að segja mér það. Gott að vera bara í fríi frá gullætunum í nokkra mánuði í viðbót.
Annars sýndu krakkarnir mikil tilþrif í spretthlaupinu, sem ég get ímyndað mér að sé talsvert erfiðara á ómalbikuðum vegum þar sem þau eru hlaupandi inni í rykskýi allan tímann.
Allir bekkirnir gáfu sér líka sérstök nöfn í tilefni íþróttavikunnar. Sex ára heita Los Cebollitos (laukarnir, veit ekki hvernig þeim datt það í hug), fimmti bekkur Los Increibles og áttundi bekkur Sport kits (klikkuðu aðeins á stafsetningunni).
Lukas, Lena og ég erum búin að setja upp leiksvæði á (fyrrum) auða svæðinu milli skólans og leikskólans. Lukas og Lena hafa fengið styrki frá vinum og vandamönnum í Þýskalandi og nú erum þarna rólur, rennibraut og hálfgrafin dekk sem er hægt að hoppa á milli. Verð að segja það eins og er, þetta er stór söxess. Hinsvegar reiknuðum við í einfeldni okkar ekki með því að þau mundu fara kannski fimm sex í sömu róluna samtímis og sementið sem við Lukas blönduðum er ekki alveg að höndla þetta. Held við þurfum að grafa það upp og blanda upp á nýtt. :(
Við erum búin að ferðast nánast hverja helgi upp á síðkastið. Fórum til Mindo sem er lítill sætur bær ekki svo langt frá Quito og fórum í zip-line (sem ég hef ekki hugmynd um hvað ég á að kalla á íslensku). Þá eru bönd strengt milli tveggja trjáa og þú ert festur í og flýgur á milli. Útsýnið var ótrúlegt, allt skógi vaxið, snæviþakin fjöll og blár himinn.
Cotopaxi er næsthæsta fjall Ekvador og hæsta virka eldfjall í heimi. Við gerðumst ekki svo djörf að klifra upp allt fjallið heldur fórum í túristaferð og gengum upp að skálanum, ekki langt frá því þar sem snjórinn byrjar og gangan verður erfiðari. Við vorum upp í 4800 metrum og það var að sjálfsögðu skítakuldi. Svo fengum við að hjóla niður aftur og fórum svo og fengum okkur súkkulaðiköku. Get semsagt ekki sagt að þetta hafi verið nein sérstök afreksferð en við getum þó krossað Cotopaxi af listanum!
Svo um síðustu helgi fórum við aftur til Banos sem er lítill bær við rætur fjallsins Tungurahua. Í þetta sinn fórum við ekki í hjólaferð heldur rafting. Það var geggjað stuð og bátnum hvolfdi aldrei! Við erum semsagt að túrhestast eins og ég veit ekki hvað, áður en sumir þurfa að fara í heim. Það eru bara sex vikur eftir af skólanum.
Svo er ég kominn í bæði salsa og líkamsræktartíma (með fyrrum fjölskyldu Sigrúnar, þ.e.a.s. í líkamsræktinni, ekki salsanu). Ég hef aldrei áður farið í danstíma á ævi minni en þetta er bara nokkuð gaman og sporin ekki svo ógurlega flókin, bara hröð! Á enn erfitt með að gefa til kynna næsta múv án þess að segja neitt. Sjáðu, ég er að toga í vinstri handlegginn á þér! Það þýðir að þú átt að stíga eitt skref aftur á hægri fót, snerta gólfið með vinstri fót, fram með hægri, snúa þér í hring og druslast einhvern veginn aftur í upphafsstöðu! Neinei, þetta kemur.
Og hvernig er það, liggja allir yfir þessari skýrslu heima? Mér sýnist á mbl.is að það sé bara allt að gerast. Nei, annars verið ekkert að segja mér það. Gott að vera bara í fríi frá gullætunum í nokkra mánuði í viðbót.
miðvikudagur, 21. apríl 2010
Skínandi sól, grenjandi rigning og... haglél, chuta!
Rigningartíminn byrjadi seinna en vanalega í ár en hefur núna lagst yfir okkur med fullum thunga. Thad er ekki thar med sagt ad thad sé ekki glampandi sólskin. En thad má búast vid hellidembu hvenaer sem er. Jafnvel thrumum og eldingum. Thad ringdi svo hressilega um daginn ad vatnid lak stodugt inn í thann hluta íbudarinnar sem hefur ekkert yfir sér nema bárujárnsplotur. Thar med talid herbergid mitt, sem var vadandi fullt af vatni. Svo kom HAGLÉL (tharf varla ad taka fram ads ég hef ekki séd thad ádur í Ekvador) og vid thurftum ad oskra til thessa ad heyra hvort í odru. Svo fór rafmagnid audvitad í sama mund og vid bordudum maís og kartoflur vid kertaljós inni í eldhúsi.
Sáum myndir af gosinu heima á CNN en espanol. Pedro hafi nákvaemlega engan áhuga á thessu eldgosi thegar ég var ad reyna ad fraeda hann um thetta. Thad var kannski ekki fyrr en hann sá fréttirnar sem hann áttadi sig á thví um hvad ég var ad tala. "Chuuuuta!" sagdi hann. Í kjolfarid fylgdu fréttir af thví ad hálf Evrópa vaeri strand og Heathrow lokadur. Thá stód honum ekki á sama. Held hann hafi mestan áhuga á fréttum thar sem vélar koma einhvern veginn vid sogu. Vid erum ordnir bara nokkud gódir félagar og núna keyrir hann mig frítt á leigubílnum thegar ég vil. Maria bídur aesispennt eftir thví ad ég baki súkkuladikoku handa lidinu. Thad hefur ordid smá tof á thví vegna thess ad thad virtist hvorki vera til kakó né súkkuladi í Collaquí. En thad kemur at thessu, hún er thegar búin ad bjóda gronnunum í "mat".
Ég fór sídustu helgi aftur til Centro Histórico í nordurhluta Quito til ad tékka á basilikunni. Thar er haegt ad fara alla leid upp í haesta turn og fá frábaert útsýni yfir Quito. Svo eru steypt utan á hana dýr sem ég hef aldrei ádur séd á kirkju. Froskar, mauraetur, górillur, hlébardar. Jú neim itt. Thurftum ad fara tvisvar vegna thess ad hún var lokud í fyrra skiptid og opnunartíminn virdist vera undir einhverjum furdulegum gedthóttaákvordunum kominn. Svo klifrudum vid upp í annan og haerri tind, fjallid Pichincha sem liggur vestan af Quito. Tókum Télepherico sem er einskonar skídalyfta upp í fjallid (okkur var sagt ad thad vaeru einhver glaepagengi tharna í fjallshlídinni thó mér finnist thad hljóma frekar fáránlega) og gengum restina, thví midur í thoku svo vid sáum ekki mikid yfir borgina.
Ad lokum ... Ekvador kostir og gallar:
Plús: Allir eru tilbúnir ad hjálpa thér vid hvad sem er, hef gert tilraunir med thetta og hordustu ponkarar reynast bara vera til alls reidubúnir (ollum ad óvorum).
Mínus: Thad er thjódaríthrótt ad ridjast fram úr í rodum. Fólk bara gengur beint í veg fyrir thig á veitingahúsinu og byrjar ad panta. Heilu sex manna fjolskyldurnar eru bara maettar fremst í rodina einn, tveir og bingó.
Plús: Ekvador búar eru léttari í lund en íslendingar og hlaeja og grínast miklu meira.
Mínus: Kaerulausari, sorrí, thad er alveg nokkud til í thví.
Plús: Almenningssamgongur og taxar er hvort tveggja mjog ódýrt...
Mínus:...en their keyra algjorlega eins og brjálaedingar sumir. Ef einhver heldur ad thad sé barbarismi í umferdinni heima...
Plús: Vidbjódslega gott úrval af ógedslega gódum og ferskum ávoxtum. Bjuggum til ávaxta frostpinna í sídustu viku og their eru vidurstyggilega gódir.
Mínus: Ekvador er hid eina sanna bananalýdveldi (kannski olíu- og bananalýdveldi í dag). Spilling er allsrádandi eftir thví sem Mónica enskukennari segir mér. Menn thurfa helst ad thekkja einhvern í sendrádinu eda fyrirtaekinu til ad fá stodur. Ad thessu leyti eru thetta svipad og heima. Og jú, fjármálin eru líka í rúst.
Sáum myndir af gosinu heima á CNN en espanol. Pedro hafi nákvaemlega engan áhuga á thessu eldgosi thegar ég var ad reyna ad fraeda hann um thetta. Thad var kannski ekki fyrr en hann sá fréttirnar sem hann áttadi sig á thví um hvad ég var ad tala. "Chuuuuta!" sagdi hann. Í kjolfarid fylgdu fréttir af thví ad hálf Evrópa vaeri strand og Heathrow lokadur. Thá stód honum ekki á sama. Held hann hafi mestan áhuga á fréttum thar sem vélar koma einhvern veginn vid sogu. Vid erum ordnir bara nokkud gódir félagar og núna keyrir hann mig frítt á leigubílnum thegar ég vil. Maria bídur aesispennt eftir thví ad ég baki súkkuladikoku handa lidinu. Thad hefur ordid smá tof á thví vegna thess ad thad virtist hvorki vera til kakó né súkkuladi í Collaquí. En thad kemur at thessu, hún er thegar búin ad bjóda gronnunum í "mat".
Ég fór sídustu helgi aftur til Centro Histórico í nordurhluta Quito til ad tékka á basilikunni. Thar er haegt ad fara alla leid upp í haesta turn og fá frábaert útsýni yfir Quito. Svo eru steypt utan á hana dýr sem ég hef aldrei ádur séd á kirkju. Froskar, mauraetur, górillur, hlébardar. Jú neim itt. Thurftum ad fara tvisvar vegna thess ad hún var lokud í fyrra skiptid og opnunartíminn virdist vera undir einhverjum furdulegum gedthóttaákvordunum kominn. Svo klifrudum vid upp í annan og haerri tind, fjallid Pichincha sem liggur vestan af Quito. Tókum Télepherico sem er einskonar skídalyfta upp í fjallid (okkur var sagt ad thad vaeru einhver glaepagengi tharna í fjallshlídinni thó mér finnist thad hljóma frekar fáránlega) og gengum restina, thví midur í thoku svo vid sáum ekki mikid yfir borgina.
Ad lokum ... Ekvador kostir og gallar:
Plús: Allir eru tilbúnir ad hjálpa thér vid hvad sem er, hef gert tilraunir med thetta og hordustu ponkarar reynast bara vera til alls reidubúnir (ollum ad óvorum).
Mínus: Thad er thjódaríthrótt ad ridjast fram úr í rodum. Fólk bara gengur beint í veg fyrir thig á veitingahúsinu og byrjar ad panta. Heilu sex manna fjolskyldurnar eru bara maettar fremst í rodina einn, tveir og bingó.
Plús: Ekvador búar eru léttari í lund en íslendingar og hlaeja og grínast miklu meira.
Mínus: Kaerulausari, sorrí, thad er alveg nokkud til í thví.
Plús: Almenningssamgongur og taxar er hvort tveggja mjog ódýrt...
Mínus:...en their keyra algjorlega eins og brjálaedingar sumir. Ef einhver heldur ad thad sé barbarismi í umferdinni heima...
Plús: Vidbjódslega gott úrval af ógedslega gódum og ferskum ávoxtum. Bjuggum til ávaxta frostpinna í sídustu viku og their eru vidurstyggilega gódir.
Mínus: Ekvador er hid eina sanna bananalýdveldi (kannski olíu- og bananalýdveldi í dag). Spilling er allsrádandi eftir thví sem Mónica enskukennari segir mér. Menn thurfa helst ad thekkja einhvern í sendrádinu eda fyrirtaekinu til ad fá stodur. Ad thessu leyti eru thetta svipad og heima. Og jú, fjármálin eru líka í rúst.
þriðjudagur, 6. apríl 2010
El oriente, frumskógurinn
Sídasta midvikudag lagdi ég af stad inn í Amazonid. Var búinn ad undirbúa mig, ad mér fannst, grídarlega vel, maetti med skordýrafaelu, gaedbók, vasaljós og videigandi fatnad í Mariscal í Quito thadan sem vid tókum rútuna. Thá tók vid 7 tíma rútuferd nordur á bóginn í átt ad Cuyabena thjódgardinum í Amazoninu, naerri landamaerunum ad Kólumbíu. Herinn stodvadi okkur tvisvar á leidinni og bad um skilríki. Sídan olía fannst á svaedinu á 7. áratugnum hefur verid gengid hart ad frumskóginum og túrisminn er adallega á theim svaedum sem eru minnst spillt af thessum idnadi.
Thegar vid komum ad enda vegarins var bodid upp á hádegismat (hrísgrjón) og svo tók vid klukkutíma ferd í kanóa upp eftir ánni og ad skálanum okkar, Jamu Lodge. Tharna var eitt stykki frakki, tvo stykki ástralar og eitt stykki thjódverji sem endudu med sama guide og vid. Skálinn var gjorsamlega grafinn inn í frumskóginn og starfslidid maelti med thví ad vera ekkert ad leita ad kvikindum í herberginu eda rúminu. Ef madur byrjar ad leita ad theim, thá finnur madur thau! Vid sátum vid matarbordid og vorum ad gaeda okkur á kjoti og kartoflumús (og hrísgrjónum) thegar einhver leit upp og sagdi: "Look, there`s a snake eating a bat!". Og viti menn, tharna var snákur ad háma í sig ledurbloku. Thá sagdi einhver: "Hey look, there`s a tarantula."
Daginn eftir fórum vid í gongutúr gegnum frumskóginn og leidsogumadurinn fraeddi okkur um gang mála í trópikal frumskóginum. (Fródleiksmoli dagsins: Kemur í ljós ad trén thar hafa enga árhringi. :D) Sáum maura, kongulaer og onnur sjaldgaef kvikindi í massavís og af og til glitti í apa. Svo syntum vid í Lago Agrio (Súra vatninu) og fórum á pírenafiska veidar. Aettud ad sjá tennurnar í thessum kvikindum. Til ad veida thá tharf ad setja kjotbita á ongulinn og their eru fljótir ad losa sig svo thad tharf ad hífa thessu kvikindi upp á nóinu. Fórum líka í naeturgongu í gegnum skóginn. Gaedinn bad okkur ad halda okkur í gódri fjarlaegd frá raudum augum. Thad er magnad ad ganga í gegnum frumskóginn í myrkri og ég er engan veginn nógu haefileikaríkur til ad gera thessu gód skil hérna en thetta var svoldid eins og Indiana Jones, nema engir brjaladir Nasistar ad elta okkur. Svo var thad krókudíllinn, thad er held ég óhugnanlegasta dýr sem ég hef séd. Sérstaklega ad sjá hann laedast út úr myrkrinu í áttina ad aumingjalega kanóium okkar seint um kvold.
Sídasta daginn fórum vid í heimsókn í thorp Amazónbúa. Fengum ad sjá hefdbundin hús (ef hús skyldi kalla) í Amazóninu, ekkert nema laufthak og einhverskonar trjágirding í kring. Thad býr hinsvegar enginn í thessu lengur, menn vilja geta farid á netid og horft á Dvd. Fengum ad taka thátt í thví ad búa til yucabraud, allt frá thví ad rífa upp raeturnar yfir í ad hakka yucad nidur í mauk og baka thad á ponnu. Thessu fengum vid svo ad gaeda okkur á med sterkri sósu og túnfisk. Namminamm.
Fórum svo og hittum shamaninn í thorpinu. Hann var vel skreyttur fjodrum og hálsmenum og hélt svolitla raedu um hlutverk shamansins, ad hreinsa burt illa anda og fleira í theim dúr. Hann er bóndi og er bara í thessu djobbi einstaka sinnum thegar einhver tharf á honum ad halda. Virkadi nú hálf loddaralegur fyrir mér ef ég á ad vera alveg hreinskilinn. Hann hreinsadi anda Idu, veifadi pálmavendi yfir hofdinu á henni og song eitthvad furdulegt lag. Hef ekki enn spurt Idu hvort hún finni einhvern mun.
Á Páskadag fengum vid Fanescu í matinn í skálanum en thetta er hefdbundin páskamáltíd í Ekvador. Thetta er thykk súpa med osti, baunum og tólf tegundum af korni sem tákna laerisveinana. Thannig ad vid héldum upp á páskana thrátt fyrir allt. Ekkert súkkuladi samt, bommer.
Sunnudagurinn fór í endalaust ferdalag milli thriggja rúta og trolley og leigubíls. Kom heim til Collaquí og sofnadi um leid.
Thegar vid komum ad enda vegarins var bodid upp á hádegismat (hrísgrjón) og svo tók vid klukkutíma ferd í kanóa upp eftir ánni og ad skálanum okkar, Jamu Lodge. Tharna var eitt stykki frakki, tvo stykki ástralar og eitt stykki thjódverji sem endudu med sama guide og vid. Skálinn var gjorsamlega grafinn inn í frumskóginn og starfslidid maelti med thví ad vera ekkert ad leita ad kvikindum í herberginu eda rúminu. Ef madur byrjar ad leita ad theim, thá finnur madur thau! Vid sátum vid matarbordid og vorum ad gaeda okkur á kjoti og kartoflumús (og hrísgrjónum) thegar einhver leit upp og sagdi: "Look, there`s a snake eating a bat!". Og viti menn, tharna var snákur ad háma í sig ledurbloku. Thá sagdi einhver: "Hey look, there`s a tarantula."
Daginn eftir fórum vid í gongutúr gegnum frumskóginn og leidsogumadurinn fraeddi okkur um gang mála í trópikal frumskóginum. (Fródleiksmoli dagsins: Kemur í ljós ad trén thar hafa enga árhringi. :D) Sáum maura, kongulaer og onnur sjaldgaef kvikindi í massavís og af og til glitti í apa. Svo syntum vid í Lago Agrio (Súra vatninu) og fórum á pírenafiska veidar. Aettud ad sjá tennurnar í thessum kvikindum. Til ad veida thá tharf ad setja kjotbita á ongulinn og their eru fljótir ad losa sig svo thad tharf ad hífa thessu kvikindi upp á nóinu. Fórum líka í naeturgongu í gegnum skóginn. Gaedinn bad okkur ad halda okkur í gódri fjarlaegd frá raudum augum. Thad er magnad ad ganga í gegnum frumskóginn í myrkri og ég er engan veginn nógu haefileikaríkur til ad gera thessu gód skil hérna en thetta var svoldid eins og Indiana Jones, nema engir brjaladir Nasistar ad elta okkur. Svo var thad krókudíllinn, thad er held ég óhugnanlegasta dýr sem ég hef séd. Sérstaklega ad sjá hann laedast út úr myrkrinu í áttina ad aumingjalega kanóium okkar seint um kvold.
Sídasta daginn fórum vid í heimsókn í thorp Amazónbúa. Fengum ad sjá hefdbundin hús (ef hús skyldi kalla) í Amazóninu, ekkert nema laufthak og einhverskonar trjágirding í kring. Thad býr hinsvegar enginn í thessu lengur, menn vilja geta farid á netid og horft á Dvd. Fengum ad taka thátt í thví ad búa til yucabraud, allt frá thví ad rífa upp raeturnar yfir í ad hakka yucad nidur í mauk og baka thad á ponnu. Thessu fengum vid svo ad gaeda okkur á med sterkri sósu og túnfisk. Namminamm.
Fórum svo og hittum shamaninn í thorpinu. Hann var vel skreyttur fjodrum og hálsmenum og hélt svolitla raedu um hlutverk shamansins, ad hreinsa burt illa anda og fleira í theim dúr. Hann er bóndi og er bara í thessu djobbi einstaka sinnum thegar einhver tharf á honum ad halda. Virkadi nú hálf loddaralegur fyrir mér ef ég á ad vera alveg hreinskilinn. Hann hreinsadi anda Idu, veifadi pálmavendi yfir hofdinu á henni og song eitthvad furdulegt lag. Hef ekki enn spurt Idu hvort hún finni einhvern mun.
Á Páskadag fengum vid Fanescu í matinn í skálanum en thetta er hefdbundin páskamáltíd í Ekvador. Thetta er thykk súpa med osti, baunum og tólf tegundum af korni sem tákna laerisveinana. Thannig ad vid héldum upp á páskana thrátt fyrir allt. Ekkert súkkuladi samt, bommer.
Sunnudagurinn fór í endalaust ferdalag milli thriggja rúta og trolley og leigubíls. Kom heim til Collaquí og sofnadi um leid.
föstudagur, 26. mars 2010
Ekvador, mitad del mundo
Thá er ég kominn í frí. Dios mio, thetta hefur verid fáránleg vika. Thetta var prófavika hjá krokkunum og reyndist audvitad adallega keppni í thví hver er bestur ad svindla. Einn í thridja bekkur var svo ákafur í svindlinu ad hann kóperadi óvart líka nafnid á theim sem hann var ad kíkja hjá. Greip annan vid kennarabordid í óda onn ad kópera svor úr staerdfraediprófinu. Hann fékk mjog góda einkunn. Svo tók ég eftir thví ad allur fjórdi bekkur gerdi nákvaemlega somu villunna á sínu prófi, humm.
Eins og thad hafi ekki verid nóg ad gera út af prófunum ákvad logreglan ad gera úttekt á skólanum thessa vikuna vegna thessa ad einn kennari hefur verid til vandraeda (gengur allt vel fyrir utan einstaka málsóknir milli kennara, forum ekkert nánar út í thad). Thad var thó gefid frí á fostudeginum og vid fórum med kennurunum í sundlaug, sauna og hádegismat í Yaroqui vegna thess ad tveir kennarar eru á forum (aftur málsóknirnar, en forum ekkert nánar út í thad). Bordudum maísstongla og haug af kjoti og baunum og drukkum bjór í heita pottinum. Fórum líka í Ecovalley sem er Ekvadorska útgafan af strandblaki. Samt eiginlega alveg nákvaemlega eins.
Einn kennarinn hafdi séd fréttir af eldgosinu heima í fréttunum og var ad spyrja mig út í thetta.
- Kannski verdur bara komid alveg nýtt Ísland thegar thú kemur heim, sagdi hann.
Thetta thótti alveg rosalega fyndid. Alveg rosalega. Thad er miklu meira hlegid í Ekvador en heima, og miklu haerra. Thad eru allskonar djókar í gangi. Lena kom med koku í skólann um daginn í tilefni af afmaelinu hans Lukas og skólastjórinn segist hafa kallad nafnid hennar upp úr svefni á hverri nóttu sídan. Thetta thykir alveg rosalega fyndid. Alveg rosalega.
Ég fór med hinum sjálfbodalidunum um daginn og tékkadi á Mitad del mundo. Minnismerkid og svaedid kring var mjog fallegt. Thóttist nokkud gódur eftir ad hafa nád mynd af mér vid midbaug thangad til Leslie benti mér á ad thetta vaeri "fake". Their hefdu byggt minnismerkid og málad línuna tharna vegna thess ad thad var hradbraut á hinum raunverulega midbaug. Enginn í Mitad del mundo vildi kannast vid at thetta vaeri rétt en Lonely Planet var á odru máli. Gengum nokkur hundrud metra og fundum (kannski, vonandi) hinn raunverulega midbaug. Thad voru bara tveir thrír túristar thar. Held ég hafi gengid yfir midbaug, veit thad samt ekki.
Á kvoldin er stundum lítid ad gera heima annad en ad lesa eda hlusta á tónlist, kannski leika vid Roberto. Nema thú viljir sokkva í thad hyldýpi lágmenningar sem kallast Ekvadorska sjónvarpid (ad minnsta kost eftir klukkan átta á vissum stodvum, madur má ekki alhaefa). Thar er á kvoldin bodid upp á gaedaefni á bord vid La Boca Loca (Klikkadi kjafturinn) og La Gente (Fraega fólkid) thar sem allar nýjustu breytingar í ástarlífi Hollywoodhysksins er krufdar til mergjar (eda allavega farid svona lauslega yfir thaer). Svo eru thad sápurnar, sem eru samt verd ég ad vidurkenna nett skemmtilegar thokk sé hallaerislegu dramatíkinni. "La mala" (vonda konan) í La favorita er umraeddasta persónan á heimilinu. Hún svífst einskis til thess ad fá sínu fram. Á enn eftir ad sjá thátt thar sem hún gerir ekki ad minnsta kosti tilraun til ad drepa einhverjar af hinum persónunum. Ninos ricos, padres obres (Rík born, fátaekir foreldrar) er líka gífurlega vinsael. Pabbinn seldi húsid undan bornunum sínum án thess ad láta thau vita í sídasta thaetti. Hvernig thetta er haegt veit ég ekki.
Mirella, hóst systir mín, er onnum kafin vid ad reyna ad klára námid sitt og fá kennsluréttindi og kemur heim seint á kvoldin. Skil svosem vel ad hún vilji sokkva sér ofan í sápurnar (eda svona naestum thvi). Thad er mikid hugsad um heilsuna á heimilinu. Maria staerir sig af thvi ad setja aldrei sykur út í ávaxtasafana og Pedro hvetur okkur til ad thakka gudi fyrir heilsuna nánast daglega. Hann fraeddi mig um thad hvernig matarmenningin í Ekvador hefur breyst á sídustu tuttugu árum. Fólkid á strondinni bordadi víst ekki neitt nema fisk og banana í den. Hann hafdi sjálfur varla bragdad á fisk thegar hann flutti thangad um tvítugt. Nú eru bara allir ad háma í sig fisk. Hann taladi um thetta eins og kraftaverk. Hann er hardduglegur, vinnur dag og nótt og thvaer bílinn thess á milli. Og Maria er í búdinni eda eldhúsinu. Thad er hver dagur odrum líkur. Kannski thess vegna sem tíminn lídur svona hratt og ég verd brádum hálfnadur!
Eins og thad hafi ekki verid nóg ad gera út af prófunum ákvad logreglan ad gera úttekt á skólanum thessa vikuna vegna thessa ad einn kennari hefur verid til vandraeda (gengur allt vel fyrir utan einstaka málsóknir milli kennara, forum ekkert nánar út í thad). Thad var thó gefid frí á fostudeginum og vid fórum med kennurunum í sundlaug, sauna og hádegismat í Yaroqui vegna thess ad tveir kennarar eru á forum (aftur málsóknirnar, en forum ekkert nánar út í thad). Bordudum maísstongla og haug af kjoti og baunum og drukkum bjór í heita pottinum. Fórum líka í Ecovalley sem er Ekvadorska útgafan af strandblaki. Samt eiginlega alveg nákvaemlega eins.
Einn kennarinn hafdi séd fréttir af eldgosinu heima í fréttunum og var ad spyrja mig út í thetta.
- Kannski verdur bara komid alveg nýtt Ísland thegar thú kemur heim, sagdi hann.
Thetta thótti alveg rosalega fyndid. Alveg rosalega. Thad er miklu meira hlegid í Ekvador en heima, og miklu haerra. Thad eru allskonar djókar í gangi. Lena kom med koku í skólann um daginn í tilefni af afmaelinu hans Lukas og skólastjórinn segist hafa kallad nafnid hennar upp úr svefni á hverri nóttu sídan. Thetta thykir alveg rosalega fyndid. Alveg rosalega.
Ég fór med hinum sjálfbodalidunum um daginn og tékkadi á Mitad del mundo. Minnismerkid og svaedid kring var mjog fallegt. Thóttist nokkud gódur eftir ad hafa nád mynd af mér vid midbaug thangad til Leslie benti mér á ad thetta vaeri "fake". Their hefdu byggt minnismerkid og málad línuna tharna vegna thess ad thad var hradbraut á hinum raunverulega midbaug. Enginn í Mitad del mundo vildi kannast vid at thetta vaeri rétt en Lonely Planet var á odru máli. Gengum nokkur hundrud metra og fundum (kannski, vonandi) hinn raunverulega midbaug. Thad voru bara tveir thrír túristar thar. Held ég hafi gengid yfir midbaug, veit thad samt ekki.
Á kvoldin er stundum lítid ad gera heima annad en ad lesa eda hlusta á tónlist, kannski leika vid Roberto. Nema thú viljir sokkva í thad hyldýpi lágmenningar sem kallast Ekvadorska sjónvarpid (ad minnsta kost eftir klukkan átta á vissum stodvum, madur má ekki alhaefa). Thar er á kvoldin bodid upp á gaedaefni á bord vid La Boca Loca (Klikkadi kjafturinn) og La Gente (Fraega fólkid) thar sem allar nýjustu breytingar í ástarlífi Hollywoodhysksins er krufdar til mergjar (eda allavega farid svona lauslega yfir thaer). Svo eru thad sápurnar, sem eru samt verd ég ad vidurkenna nett skemmtilegar thokk sé hallaerislegu dramatíkinni. "La mala" (vonda konan) í La favorita er umraeddasta persónan á heimilinu. Hún svífst einskis til thess ad fá sínu fram. Á enn eftir ad sjá thátt thar sem hún gerir ekki ad minnsta kosti tilraun til ad drepa einhverjar af hinum persónunum. Ninos ricos, padres obres (Rík born, fátaekir foreldrar) er líka gífurlega vinsael. Pabbinn seldi húsid undan bornunum sínum án thess ad láta thau vita í sídasta thaetti. Hvernig thetta er haegt veit ég ekki.
Mirella, hóst systir mín, er onnum kafin vid ad reyna ad klára námid sitt og fá kennsluréttindi og kemur heim seint á kvoldin. Skil svosem vel ad hún vilji sokkva sér ofan í sápurnar (eda svona naestum thvi). Thad er mikid hugsad um heilsuna á heimilinu. Maria staerir sig af thvi ad setja aldrei sykur út í ávaxtasafana og Pedro hvetur okkur til ad thakka gudi fyrir heilsuna nánast daglega. Hann fraeddi mig um thad hvernig matarmenningin í Ekvador hefur breyst á sídustu tuttugu árum. Fólkid á strondinni bordadi víst ekki neitt nema fisk og banana í den. Hann hafdi sjálfur varla bragdad á fisk thegar hann flutti thangad um tvítugt. Nú eru bara allir ad háma í sig fisk. Hann taladi um thetta eins og kraftaverk. Hann er hardduglegur, vinnur dag og nótt og thvaer bílinn thess á milli. Og Maria er í búdinni eda eldhúsinu. Thad er hver dagur odrum líkur. Kannski thess vegna sem tíminn lídur svona hratt og ég verd brádum hálfnadur!
Subscribe to:
Posts (Atom)
